Inmiddels heb ik al aardig wat werkdagen in het vakantiehuis in Fregene er op zitten. Vier losse werkdagen en een week van 5 dagen, waarvan ik 1 nacht ook heb gewerkt. Normaal slapen we op bedden in de woonkamer, maar wie ’s nachts werkt slaapt bij de kinderen om ze stil te houden. De keer dat ik dat heb gedaan kon ik helaas maar 2 uur slapen, maar ik had het goed gedaan want de anderen hadden niets gemerkt. Als een kind begint te huilen of vraagt om iets was ik er snel bij en gelukkig ging er geen echt lawaai maken. Het was wel zwaar om er een hele week te zijn omdat je eigenlijk geen tijd voor jezelf hebt omdat je aldoor er voor de kinderen moet zijn. Na de nacht met weinig slaap kon ik ook maar een klein uurtje erna ’s middags op bed liggen. Het is wel goed dat de kinderen daar zijn, want daar doen ze ook leuke dingen zoals naar het strand, wandeling, naar de manege, ijsje eten bij een bar en meer. Eerst hier in het huis bleven ze bijna altijd hier en was het elke dag bijna hetzelfde. Er zijn ook nog zwembadjes in de tuin en ze hebben bijvoorbeeld een keer voor het avondeten hamburgers gemaakt.

Om de verzorgers ook eens wat rust te gunnen, worden de kinderen ook elke middag en elke avond een keer voor een film gezet. Eén keer kwam ik de kamer binnen en toen stond er een kerstfilm op. Ik zei wat is dat nou een kerstfilm in de zomer en een collega reageerde dat de kinderen dat hadden gekozen. Erop volgende riep Oussama (jongen van 8 met handicaps): Halleluja! Iedereen moest erg lachen. Volgens mij was het zijn keuze, want hij is helemaal weg van kerstmis. Toen Patrick hier in April in het huis kwam werd hem ook al gevraagd om een boek over kerst en Jezus voor te lezen. In Fregene kan ik af en toe ook nog wat Italiaans leren als de oudere kinderen in hun schoolboekje aan het werk gaan. Hier hebben ze namelijk 3 maanden zomervakantie, maar in die tijd moet wel een werkboek gemaakt worden met reken- en taalopdrachten. Dat vind ik wel goed, dan blijven ze een beetje er mee bezig en kunnen familieleden ook eens zien waar hun kinderen mee bezig zijn en eventueel helpen.

In de eerste week van hun vakantie zijn mijn ouders en zusjes ook nog een week in Rome geweest. Ik hoefde toen maar 2 dagen te werken dus we konden nog veel samen doen. Ze zijn ook naar de casa geweest om alles te bekijken en om de lunch mee te eten. Ik had ’s morgens een appeltaart gebakken en gezorgd dat er vers brood was en vis (omdat ze geen vlees eten). Verder was er ook heel lekker gekookt: een rijstsalade en een ovenschotel met aubergines, tomaten en gegratineerde kaas. Met de familie van de casa, wat moeders en een collega, hebben we met zijn allen heerlijk gegeten en het was erg gezellig. Als toetje hadden we nog 2 soorten meloen en er werd ook nog een fles drank als digestief opengetrokken. Iedereen was ook erg enthousiast over de appeltaart, die ook wel erg goed smaakte omdat ie nog een beetje warm was.

Na het eten ben ik met mijn zusjes gaan winkelen in een groot winkelcentrum omdat die dag net de uitverkoop was begonnen. We waren goed geslaagd, maar later die week zijn we ook nog naar een ander groot winkelcentrum geweest. In sommige winkels was het echt een troep. Alles overhoop en door elkaar. Gelukkig waren dat maar enkele. Het is wel wat anders de sale in Nederland, want de dagen ervoor had ik al gezien dat in winkels hele stukken met lint waren afgezet. Daarachter hingen/lagen dan alle kleren met korting, maar dat was dan pas geldig vanaf de dag dat alle winkels dat zouden doen.

We zijn ook nog een dag met de hele familie naar het Bracciano meer geweest. Daar hebben we liggen zonnen, een waterfiets gehuurd, het plaatsje bekeken en lekker op een terrasje gezeten. De volgende dag ben ik met mijn zusjes in het zwembad op hun camping gaan zwemmen en erna zijn we het centrum van Rome ingegaan. Daar hebben we Esther nog wat hoogtepunten laten zien omdat het haar eerste keer daar was. Ook hebben we natuurlijk een heerlijk Italiaans ijsje gegeten. ’s Avonds hadden we afgesproken met Fanny bij een bioscoop omdat zij kaartjes had geregeld voor een gratis voorstelling van Grey’s Anatomy. Daarvoor moest ze s’middags al in de rij staan, maar zij wilde er toch heen en het leek haar ook leuk voor ons. Eerder was ze al gratis naar allerlei wat oudere Italiaanse films geweest wat bij een zomerfestival in Rome hoort.

Net als eerder kwamen er ook acteurs langs, maar behalve Italiaanse nu ook 2 Amerikaanse uit de serie: Justin Chambers en Eric Dane. We hebben nog even gewacht om ze te zien binnenkomen over de rode loper, maar toen het tijd was dat de voorstelling zou beginnen is de rest naar binnen gegaan en ben ik blijven wachten om foto’s te maken. Dat was best lastig van bovenaf, maar ik kon het wel goed zien hoe ze zich door de menigte bewogen en vervolgens voor alle fotografen moesten poseren voor het sponsorbord. Toen ze weg leken ging ik de zaal in om bij de rest te gaan zitten. Daar begon net een vrouw ze aan te kondigen en vervolgens kwamen ze de trap af om naar het podium te lopen. Ze beantwoorden daar wat vragen van de presentatrice en van een paar verlegen Italiaanse meisjes. Iemand die iets mocht vragen durfde ineens niet meer. Het was maar kort en zo dachten de acteurs er ook over, want ze zeiden iets van we willen wel meer vragen beantwoorden hoor we zijn helemaal vanuit Amerika gekomen. Eerder had ik nog nooit een hele aflevering van Grey’s Anatomy gezien, maar het was erg vermakelijk. Iedereen moest vaak lachen. Het trok me nooit zo vanwege de ziekenhuissetting en de operaties, maar met af en toe even wegkijken was het meeste juist erg grappig. Er zit een heel verhaal omheen met de patiënten die er voor de spoedafdeling komen en vanwege de drama’s in het leven van het personeel.

Na het bioscoopbezoek ging ik met mijn zusjes naar het kasteel St. Angelo dat verlicht was en eromheen was een markt. Beneden bij de rivier waren ook allerlei restaurantjes, cafés en kraampjes. Tussendoor waren er diverse podia met muziek op de markt. We hebben eerst alles afgelopen bij het kasteel en later nog het hele deel langs de rivier bij Trastevere een stukje verderop. We hebben wat gedronken op een terrasje aan het water en later zijn we in de stad nog naar een bar gegaan. Alle kraampjes, terrasjes etc. staan de hele zomer langs de rivier in Rome, erg leuk! De volgende dag zijn we na even uitslapen met de hele familie naar het strand gegaan bij Ostia aan zee.

Na de week in Rome konden we nog genieten van een week vakantie in Tsjechië. De eerste nacht was in een hotel en de rest van de week in een vakantiehuis. Dat lag in een heel klein dorpje (60 mensen). Patrick was al iets eerder gearriveerd vanuit Nederland en hij werd door de eigenaren al ontvangen met een halve liter bier om 12:00u en erna een kop koffie. Toen wij er waren werd er een hele lunch op tafel gezet en erna werd ons ook nog drank in allerlei smaken en hoeveelheden aangeboden. Ze waren heel gastvrij en we hadden het de hele dag gezellig op het terras. Patrick en ik hebben er gewandeld in het park/bos wat vlakbij het huis was, wat kleine plaatjes in de omgeving bezocht en natuurlijk ook lekker rustig aan gedaan bij het huis. Daar konden we lekker op het terras zitten, er was een zwembad en we hebben ook nog wat spelletjes kaarten met de anderen gedaan. Ik was al wat vaker naar Tsjechië op vakantie geweest en het was weer leuk om ook nog 2 dagen terug te zijn in Praag. Veel kon ik me nog wel herinneren ook al was het ongeveer 10 of meer jaar geleden. Naar mijn verwachting vond ik het ook nu weer een hele mooie stad. Ik zou er niet zo snel willen wonen als in Rome, maar verder is het voor mij wel één van de mooiste grote steden. De laatste avond was het weer feest met de eigenaren van het huis. Met wat Duits en een Tsjechisch woordenboekje konden we toch aardig met elkaar communiceren.

Na de vakantie in Tjechie kon ik gelijk een week aan het werk in Fregene, maar erna wachtte alweer een vakantie op me. Frans en Madeleine waren vanuit Nederland naar het Gardameer gereden om daar op de camping te staan en Patrick en ik gingen daar voor 4 dagen heen. We hadden vliegreizen naar Milaan gevonden die bijna niks kostten en daar kon Frans ons goed ophalen met de auto. Bij de vouwwagen konden we ’s avonds gezellig buiten zitten, BQQen en bij de camping was een zwembad en natuurlijk het meer. Patrick en ik zijn ook nog een ochtend naar het plaatsje Lasize gelopen wat vlakbij de camping is. Daar waren we al eerder geweest, maar het was leuk om het nog eens te zien en een terrasje te pakken. Voordat we vertrokken hebben we ons ook nog fanatiek uitgeleefd op de minigolfbaan.

Na de vakantie aan het Gardameer had ik eindelijk tijd om ergens in Rome naar de kapper te gaan. Dat was wel echt nodig want door de zon en wellicht andere factoren, was een deel van mijn onderste haar erg droog geworden. Ik had vooraf nog wat woorden opgezocht en genoteerd zodat ik de kapper goed duidelijk kon maken wat ik wilde. De vorige keer kon ik nog even in Nederland gaan toen ik daar was voor de verjaardag van mijn moeder, maar nu dan toch nog een keer in Italië. Ik was wel benieuwd en dacht we zien wel. Ik maakte het extra spannend door hier in de wijk vlakbij de casa, naar een goedkope buurtkapper te gaan in plaats van een moderne in het centrum. De eerste kapper die ik tegenkwam was nog dicht vanwege siesta, maar de volgende was gelukkig wel al open.

Ik werd door een vrouw ontvangen (leek de moeder). Ze vroeg wat ik wilde en na even wachten kwam een man (vast de vader) om me te knippen. In de salon was gelijkertijd ook nog een wat jongere kapster bezig. Ik hoopte eigenlijk dat zij me zou doen, maar dat was dus niet zo. Eenmaal in de stoel voor de spiegel herhaalde de man nog eens wat ik wilde en liet hij zien hoeveel haar eraf ging. Naar mijn idee was het goed dus knippen maar. Ik had gezegd zeker niet meer dan 10 cm er af, maar zoveel deed hij net niet volgens mij. De punten moesten goed worden bijgeknipt en verder misschien wat uitdunnen. In Nederland knippen ze het meestal in laagjes, maar dat vond ik nog wat te ingewikkeld om te zeggen en misschien voor die man ook wel om te doen. De kapper knipte heel snel en ik had in het begin toch wel zoiets van als dat maar goed gaat, maar halverwege leek hij toch wel aardig te weten waar hij mee bezig was. Het uitdunnen kon alleen echt aan de onderkant, want als je dat te hoog doet gaat je haar juist wijdt naar de zijkanten staan. Daar kunnen wat Nederlandse kappers nog wat van leren, want dat is me al vaker gebeurd. Ook zijn ze in Nederland zeker twee keer langer bezig of nog meer. Misschien scheelt het ook wel dat ze hier geen tijd nemen om zo’n haarspeld netjes in te doen om het bovenhaar bijvoorbeeld van het onderhaar te scheiden wanneer alleen dat moet worden geknipt. Een jonger meisje (leek de dochter) hield gewoon even snel de plukken vast boven mijn hoofd. Wel gezellig hoor als iedereen je over je ontfermt. Op een gegeven moment toen het bijna klaar was werd me ook nog gevraagd om te gaan staan. Dan kon de kapper zo nog even goed kijken op zijn eigen hoogte of alles goed zat en hier en daar wat bijknippen. Ik liet het allemaal maar gebeuren en gelukkig ben ik ongeveer net zo tevreden als wanneer ik in Nederland van de kapper kwam. Het is nooit helemaal zoals ik zou willen, maar wel altijd bijna.

Ondertussen staan er ook al weer heel wat nieuwe fotoalbums met foto's op mijn fotosite http://picasaweb.google.nl/Marloesdg1