Weer thuis

Hier dan mijn laatste verslag. Tevens zijn de laatste foto’s op de Picasa site te vinden. Inmiddels ben ik alweer meer dan een week thuis. Een wereld van verschil. In Rome was het altijd een drukte in huis met alle moeders, kinderen en mensen die er werkten en hier is het dan wel erg rustig. Wel even lekker, maar ook raar omdat het soms lijkt alsof ik helemaal niet ben weggeweest. Ik ben ook tussendoor nog 2 keer terug naar huis gegaan, maar nu ga ik dus echt niet meer terug naar Rome om mijn project af te maken.

Op zich had ik het tegen het einde ook wel gehad met het leven volgens de regels van het huis, het delen van een slaapkamer en de drukte met auto’s en toeristen in Rome. Ik ben goede vriendinnen geworden met de twee andere meisjes, maar het is natuurlijk niet altijd makkelijk om bijna nooit even een ruimte voor jezelf te hebben. Ook vond ik het soms lastig om met bepaalde moeders samen te leven die er woonden. Verder was het minder dat wij altijd met de moeders na het eten alles schoon moesten maken. Vaak hadden er wel 15 tot 20 mensen gegeten en dan ben je wel even bezig om af te ruimen, af te wassen/drogen en om alles te vegen, dweilen etc. De laatste tijd at ik dan ook vaak niet meer mee, dan at ik ergens anders of pakte ik snel wat uit de kast (wat eigenlijk niet mocht: of je eet mee of niet). Als je niet aan tafel verscheen dan hoefde je ook niet schoon te maken. Verder is Rome echt een hele mooi stad, maar het is minder leuk dat er zo vaak file is en dat er zoveel toeristen in het centrum voortschuifelen en voor dure prijzen zorgen. Het duurde ook meestal een hele tijd om je te verplaatsten met de bus.

De laatste dagen in Rome waren niet makkelijk omdat ik elke dag van mensen afscheid moest nemen en omdat ik wist dat ik zou vertrekken. Ik heb tot 1 dag voor vertrek nog gewerkt en de laatste dagen verder vooral vrienden bezocht, het centrum nog eens doorgelopen, terrasjes gepakt, cappuccino gedronken, ijsjes en andere lekkernijen gegeten. Op mijn dag van vertrek ben ik op piazza Venezia het momument Vittorio Emanuelle II op gegaan, waar je ongeveer op 40 meter hoogte over de hele stad kunt uitkijken. Dat had ik nog niet eerder gedaan omdat het er niet van was gekomen en ik het alleen wilde doen met een blauwe lucht om mooie foto’s te nemen van het uitzicht. Toevallig was het de laatste week in Rome net wat minder weer (na een maand zonder regen) met veel onweersbuien, maar de dag van mijn vertrek was het weer stralend weer. Het was wel duur om voor €7 met de lift omhoog te gaan, maar ik vond het toch wel een leuke manier om afscheid van Rome te nemen. Zo kon ik alles nog eens rustig overzien. Je kon ook met verrekijkers inzoomen op allerlei stukken, dat vond ik extra leuk. Ik kon bijvoorbeeld inzoomen op de koepel van de St. Pieterskerk en daar alle mensen op zien staan. Daar was ik zelf ook geweest. Ook kon je de mensen in het Colosseum zien lopen en heb ik weer heel wat nieuwe mooie bouwwerken ontdekt.

De laatste dag moest ik nog mijn koffer inpakken. Ik had al wel eens eerder alles er snel ingestopt om te wegen hoeveel kilo ik had, om te bepalen hoeveel souvenirs ik nog kon kopen. Dat bleek ik toch niet zo goed ingeschat te hebben, want uiteindelijk was mijn koffer toch 3 kilo te zwaar. Ik mocht 20 kilo mee. Toen heb ik maar want dingen achtergelaten zoals een nieuwe shampoofles, een handdoek, slippers en nog wat halve tubes crème. Toch scheelde dat nog maar 1 kilo, maar ik wist niks meer wat ik kon missen en ik moest ook naar het vliegveld toe. Met tranen in mijn ogen nam ik afscheid van iedereen en daar ging ik dan. Iemand bracht me met de auto naar de metro en mijn reis naar het vliegveld verliep voorspoedig. De balie om mijn koffer af te geven was al eerder open en gelukkig zei de medewerkster niets over bijbetalen voor extra gewicht. Anders was het €9 per kilo extra. Toen kon ik wel weer wat blijer kijken en trakteerde ik mezelf op een vegetarische lasagne. Hierna moest ik nog wel wat tijd volmaken tot het vliegtuig zou vertrekken dus ben ik wat winkeltjes binnen gegaan en heb ik nog een cappuccino gedronken (niet echt Italiaans na het avondeten, maar nu ik weg ging kon het wel weer he… ). Het was wel raar om ineens weer allemaal Nederlands te horen tijdens het wachten voor de gate. Mijn vlucht verliep voorspoedig en bij het vliegveld kwam Patrick me ophalen. Om nog een beetje in Italiaanse sferen te blijven hebben we thuis nog een Italiaanse film gekeken.

Ik kan terug kijken op een hele mooie ervaring om nooit te vergeten!

Laatste weken...

Dit keer een verslag vanuit onze nieuwe kamer. Het is alweer een tijdje geleden, maar in de week nadat ik terug ben gekomen van de vakantie aan het Gardameer hebben we al onze spullen verhuisd. Gelukkig werden we wel geholpen door de mannen die hier de boel verbouwen. Onze oude kamer en alles beneden is helemaal veranderd. Wij hebben nu een kamer boven. Het was hier helaas in augustus wel veel warmer en we hebben nog minder ruimte. Gelukkig is het dan alleen nog maar voor de laatste weken. Het voordeel is dat ik overdag kan internetten vanaf mijn bed en niet m’n laptop in de vensterbank hoef te zetten en erbij te staan om in mijn kamer op internet te gaan.

Ik ben ook weer een aantal keren voor een week vertrokken naar Fregene om daar te werken met de kinderen in het vakantiehuis. De eerste week kreeg ik maandagnacht erg keelpijn en dinsdag voelde ik me ook verder niet lekker. Het leek wel een voorhoofdsholteontsteking. Woensdag heb ik veel op bed gelegen, maar omdat het daar niet echt rustig is, leek het met beter om terug te gaan naar Rome. ’s Avonds was ik daar weer en heb ik gelukkig ’s nachts goed geslapen en ook donderdag overdag nog aardig wat. De andere 2 weken zijn goed verlopen. Ik heb nog geprobeerd om de Italiaanse lotto te winnen, maar helaas zonder succes. Wat trouwens niet goed ging, is dat er een glas voor mijn neus zomaar uit elkaar spatte. We zaten aan de ontbijttafel en ik had in het glas niks warms meer alleen een lepeltje. Ineens boem! Ik schrok ervan en zat helemaal onder de ministukje glas net als de tafel en de vloer. Door de knal deed ik gelukkig mijn ogen dicht. Het was een hele klus om alles op te ruimen. Een paar dagen later vonden we ook nog allemaal stukjes in de pot Nutella.

De zaterdagmiddag nadat ik ziek was geweest ben ik met Fanny naar een winkelcentrum geweest, waar het lekker koel was met airco. Eerst stelde Fanny voor om foto’s in de Ikea te gaan maken met wat ons wel geschikt lijkt voor onze nieuwe kamer, maar dat hebben we toch niet gedaan. Tijdens het winkelen in de Zara kwam ik op het idee om een rare combinatie van kleren te passen nadat ik een flitsende rode glimmende legging zag hangen. Fanny vond het een goed idee en zocht de rest voor mij uit. We hebben erg gelachen! Erna in de H&M had Fanny ook nog iets verschrikkelijks voor me bij elkaar gezocht om aan te trekken. Om ons te vermaken zijn we ook nog een keer naar de dierentuin in Rome geweest. Dat was wel mooi met alle palmbomen, maar niet zo groot.

Ook heb ik nog een keer de koepel van de Sint Pieterskerk bezocht. Het was heel druk met mensen voor de kerk, maar gelukkig niet zoveel voor de koepel. Het was een hele klim naar boven met smalle trappen en zelfs een stukje waar ik schuin moest lopen. Het was wel mooi om de schilderingen van binnen dichterbij te kunnen bekijken en natuurlijk het uitzicht buiten. Ik kon zo ook eens de tuinen van het Vaticaan bekijken, waar je niet zomaar in kunt. Toen ik de kerk uitging zei een bewaker tegen ouders om te stoppen om hun kleine kindje eten te geven. Dat vond ik wel sneu, ze smeekten om nog een minuutje en zaten netjes in een hoekje achter een deur van de kerk.

Natuurlijk ben ik nog aardig wat keren naar het strand geweest. Nu in september is het wat minder warm, maar augustus was bijna zonder regen. Ook heb ik nog wat van Rome by night gezien. De laatste avond dat Rebeca, Fanny en ik samen waren zijn we de hele nacht uitgeweest in het centrum. We hebben veel bekende plaatsen nog eens bekeken zonder alle toeristen. Verder ben ik nog 3 dagen terug naar Nederland geweest. Ik kon op deze manier ook alvast 10 kg handbagage meenemen, want tijdens het verhuizen van kamer kwam ik erachter dat lang niet meer alles in mijn gewone koffer past.

Om nog eens wat anders te zien ben ik een dag naar Napels geweest. Ik had er al wel wat van gezien onderweg naar de Vesuvius, Capri en Ischia, maar nog niet echt het centrum. Wat ik ervan had gezien was niet al te best dus ik had geen hoge verwachtingen, maar ik was wel benieuwd. Volgens sommige mensen is het oude centrum erg mooi net als andere stukken. Ik vind het toch nog steeds niet zo. Het is wel echt een levendige stad, maar veel ziet er onverzorgd en armoedig uit, net als veel inwoners. In sommige stukken van het oude centrum wilde ik toch even kijken maar ik voelde me niet aldoor op mijn gemak. Ik moest sowieso aldoor goed uitkijken om niet te worden aangereden door een scooter. Die kwamen van alle kanten aanscheuren ook in smalle heuvelachtige straatjes. Het was wel apart in die straatjes kon je bij veel mensen zo binnen kijken omdat de deur open stond. Er lag nog iemand in bed, ergens anders keek iemand een film en er kwam ook veel geluid vanaf de balkons.

Wat ik wel mooi vond, was het uitzicht vanaf het dak van een kasteel. De 3 kastelen in Napels stellen verder weinig voor. De heenweg naar het kasteel met uitzicht heb ik met een treintje gedaan, maar de terugweg te voet. Ik ben best geschrokken toen ineens een hondje me wild blaffend tegemoet kwam. De eigenaresse (die wat tanden miste, zoals ik wel meer mensen in de stad heb gezien) riep hem wel, maar hij bleef maar bij mij. Toen kwam ze eraan en deed ze voor dat ik met mijn handen over mijn hoofd op de grond moest gaan. Dat leek me nou ook weer niet nodig, maar ik bleef maar stilstaan tot ze het beest weer meenam. Ik was blij toen ik weer gewoon terug was in het centrum. Daar wilde ik nog Griekse ondergrondse stad bezoeken, maar helaas had ik geen tijd meer voor de anderhalf durende rondleiding omdat ik een trein moest halen om op tijd terug te zijn in de casa.

Inmiddels hebben we afscheid genomen van Fanny en ook voor Rebeca en mij schiet het nu echt op… 23 september vlieg ik terug. Ik vind het jammer om de kinderen achter te laten en mijn leventje hier, maar ik denk dat het ook wel lekker is om straks weer in Nederland te zijn. Ik denk dat er hierna nog 1 verslag volgt en dan… basta. Voorafgaand aan het vertrek van Fanny hebben we nog wel wat leuke etentjes gehad. Een diner met heel wat gangen bij een vrijwilliger en zijn vrouw thuis en ook haar zus (de juffrouw van Oussama) was gekomen. Aan het einde kregen we ook nog ieder een boek van Rome met allemaal grote foto’s en beschrijvingen. Erg leuk! De dag erna gingen we terug van Fregene naar Casa betania en daar was als verassing een afscheidsdiner/feest georganiseerd. Er waren best wat collega’s gekomen. De dag erna hebben we nog een lekkere lunch gehad bij een collega.

Nog steeds zijn er heel veel (nieuwe) foto’s te vinden op picasaweb.google.com/marloesdg1

Werken bij vakantiehuis, vakantie Rome/Tjechie/Gardameer & Italiaanse kapper

Inmiddels heb ik al aardig wat werkdagen in het vakantiehuis in Fregene er op zitten. Vier losse werkdagen en een week van 5 dagen, waarvan ik 1 nacht ook heb gewerkt. Normaal slapen we op bedden in de woonkamer, maar wie ’s nachts werkt slaapt bij de kinderen om ze stil te houden. De keer dat ik dat heb gedaan kon ik helaas maar 2 uur slapen, maar ik had het goed gedaan want de anderen hadden niets gemerkt. Als een kind begint te huilen of vraagt om iets was ik er snel bij en gelukkig ging er geen echt lawaai maken. Het was wel zwaar om er een hele week te zijn omdat je eigenlijk geen tijd voor jezelf hebt omdat je aldoor er voor de kinderen moet zijn. Na de nacht met weinig slaap kon ik ook maar een klein uurtje erna ’s middags op bed liggen. Het is wel goed dat de kinderen daar zijn, want daar doen ze ook leuke dingen zoals naar het strand, wandeling, naar de manege, ijsje eten bij een bar en meer. Eerst hier in het huis bleven ze bijna altijd hier en was het elke dag bijna hetzelfde. Er zijn ook nog zwembadjes in de tuin en ze hebben bijvoorbeeld een keer voor het avondeten hamburgers gemaakt.

Om de verzorgers ook eens wat rust te gunnen, worden de kinderen ook elke middag en elke avond een keer voor een film gezet. Eén keer kwam ik de kamer binnen en toen stond er een kerstfilm op. Ik zei wat is dat nou een kerstfilm in de zomer en een collega reageerde dat de kinderen dat hadden gekozen. Erop volgende riep Oussama (jongen van 8 met handicaps): Halleluja! Iedereen moest erg lachen. Volgens mij was het zijn keuze, want hij is helemaal weg van kerstmis. Toen Patrick hier in April in het huis kwam werd hem ook al gevraagd om een boek over kerst en Jezus voor te lezen. In Fregene kan ik af en toe ook nog wat Italiaans leren als de oudere kinderen in hun schoolboekje aan het werk gaan. Hier hebben ze namelijk 3 maanden zomervakantie, maar in die tijd moet wel een werkboek gemaakt worden met reken- en taalopdrachten. Dat vind ik wel goed, dan blijven ze een beetje er mee bezig en kunnen familieleden ook eens zien waar hun kinderen mee bezig zijn en eventueel helpen.

In de eerste week van hun vakantie zijn mijn ouders en zusjes ook nog een week in Rome geweest. Ik hoefde toen maar 2 dagen te werken dus we konden nog veel samen doen. Ze zijn ook naar de casa geweest om alles te bekijken en om de lunch mee te eten. Ik had ’s morgens een appeltaart gebakken en gezorgd dat er vers brood was en vis (omdat ze geen vlees eten). Verder was er ook heel lekker gekookt: een rijstsalade en een ovenschotel met aubergines, tomaten en gegratineerde kaas. Met de familie van de casa, wat moeders en een collega, hebben we met zijn allen heerlijk gegeten en het was erg gezellig. Als toetje hadden we nog 2 soorten meloen en er werd ook nog een fles drank als digestief opengetrokken. Iedereen was ook erg enthousiast over de appeltaart, die ook wel erg goed smaakte omdat ie nog een beetje warm was.

Na het eten ben ik met mijn zusjes gaan winkelen in een groot winkelcentrum omdat die dag net de uitverkoop was begonnen. We waren goed geslaagd, maar later die week zijn we ook nog naar een ander groot winkelcentrum geweest. In sommige winkels was het echt een troep. Alles overhoop en door elkaar. Gelukkig waren dat maar enkele. Het is wel wat anders de sale in Nederland, want de dagen ervoor had ik al gezien dat in winkels hele stukken met lint waren afgezet. Daarachter hingen/lagen dan alle kleren met korting, maar dat was dan pas geldig vanaf de dag dat alle winkels dat zouden doen.

We zijn ook nog een dag met de hele familie naar het Bracciano meer geweest. Daar hebben we liggen zonnen, een waterfiets gehuurd, het plaatsje bekeken en lekker op een terrasje gezeten. De volgende dag ben ik met mijn zusjes in het zwembad op hun camping gaan zwemmen en erna zijn we het centrum van Rome ingegaan. Daar hebben we Esther nog wat hoogtepunten laten zien omdat het haar eerste keer daar was. Ook hebben we natuurlijk een heerlijk Italiaans ijsje gegeten. ’s Avonds hadden we afgesproken met Fanny bij een bioscoop omdat zij kaartjes had geregeld voor een gratis voorstelling van Grey’s Anatomy. Daarvoor moest ze s’middags al in de rij staan, maar zij wilde er toch heen en het leek haar ook leuk voor ons. Eerder was ze al gratis naar allerlei wat oudere Italiaanse films geweest wat bij een zomerfestival in Rome hoort.

Net als eerder kwamen er ook acteurs langs, maar behalve Italiaanse nu ook 2 Amerikaanse uit de serie: Justin Chambers en Eric Dane. We hebben nog even gewacht om ze te zien binnenkomen over de rode loper, maar toen het tijd was dat de voorstelling zou beginnen is de rest naar binnen gegaan en ben ik blijven wachten om foto’s te maken. Dat was best lastig van bovenaf, maar ik kon het wel goed zien hoe ze zich door de menigte bewogen en vervolgens voor alle fotografen moesten poseren voor het sponsorbord. Toen ze weg leken ging ik de zaal in om bij de rest te gaan zitten. Daar begon net een vrouw ze aan te kondigen en vervolgens kwamen ze de trap af om naar het podium te lopen. Ze beantwoorden daar wat vragen van de presentatrice en van een paar verlegen Italiaanse meisjes. Iemand die iets mocht vragen durfde ineens niet meer. Het was maar kort en zo dachten de acteurs er ook over, want ze zeiden iets van we willen wel meer vragen beantwoorden hoor we zijn helemaal vanuit Amerika gekomen. Eerder had ik nog nooit een hele aflevering van Grey’s Anatomy gezien, maar het was erg vermakelijk. Iedereen moest vaak lachen. Het trok me nooit zo vanwege de ziekenhuissetting en de operaties, maar met af en toe even wegkijken was het meeste juist erg grappig. Er zit een heel verhaal omheen met de patiënten die er voor de spoedafdeling komen en vanwege de drama’s in het leven van het personeel.

Na het bioscoopbezoek ging ik met mijn zusjes naar het kasteel St. Angelo dat verlicht was en eromheen was een markt. Beneden bij de rivier waren ook allerlei restaurantjes, cafés en kraampjes. Tussendoor waren er diverse podia met muziek op de markt. We hebben eerst alles afgelopen bij het kasteel en later nog het hele deel langs de rivier bij Trastevere een stukje verderop. We hebben wat gedronken op een terrasje aan het water en later zijn we in de stad nog naar een bar gegaan. Alle kraampjes, terrasjes etc. staan de hele zomer langs de rivier in Rome, erg leuk! De volgende dag zijn we na even uitslapen met de hele familie naar het strand gegaan bij Ostia aan zee.

Na de week in Rome konden we nog genieten van een week vakantie in Tsjechië. De eerste nacht was in een hotel en de rest van de week in een vakantiehuis. Dat lag in een heel klein dorpje (60 mensen). Patrick was al iets eerder gearriveerd vanuit Nederland en hij werd door de eigenaren al ontvangen met een halve liter bier om 12:00u en erna een kop koffie. Toen wij er waren werd er een hele lunch op tafel gezet en erna werd ons ook nog drank in allerlei smaken en hoeveelheden aangeboden. Ze waren heel gastvrij en we hadden het de hele dag gezellig op het terras. Patrick en ik hebben er gewandeld in het park/bos wat vlakbij het huis was, wat kleine plaatjes in de omgeving bezocht en natuurlijk ook lekker rustig aan gedaan bij het huis. Daar konden we lekker op het terras zitten, er was een zwembad en we hebben ook nog wat spelletjes kaarten met de anderen gedaan. Ik was al wat vaker naar Tsjechië op vakantie geweest en het was weer leuk om ook nog 2 dagen terug te zijn in Praag. Veel kon ik me nog wel herinneren ook al was het ongeveer 10 of meer jaar geleden. Naar mijn verwachting vond ik het ook nu weer een hele mooie stad. Ik zou er niet zo snel willen wonen als in Rome, maar verder is het voor mij wel één van de mooiste grote steden. De laatste avond was het weer feest met de eigenaren van het huis. Met wat Duits en een Tsjechisch woordenboekje konden we toch aardig met elkaar communiceren.

Na de vakantie in Tjechie kon ik gelijk een week aan het werk in Fregene, maar erna wachtte alweer een vakantie op me. Frans en Madeleine waren vanuit Nederland naar het Gardameer gereden om daar op de camping te staan en Patrick en ik gingen daar voor 4 dagen heen. We hadden vliegreizen naar Milaan gevonden die bijna niks kostten en daar kon Frans ons goed ophalen met de auto. Bij de vouwwagen konden we ’s avonds gezellig buiten zitten, BQQen en bij de camping was een zwembad en natuurlijk het meer. Patrick en ik zijn ook nog een ochtend naar het plaatsje Lasize gelopen wat vlakbij de camping is. Daar waren we al eerder geweest, maar het was leuk om het nog eens te zien en een terrasje te pakken. Voordat we vertrokken hebben we ons ook nog fanatiek uitgeleefd op de minigolfbaan.

Na de vakantie aan het Gardameer had ik eindelijk tijd om ergens in Rome naar de kapper te gaan. Dat was wel echt nodig want door de zon en wellicht andere factoren, was een deel van mijn onderste haar erg droog geworden. Ik had vooraf nog wat woorden opgezocht en genoteerd zodat ik de kapper goed duidelijk kon maken wat ik wilde. De vorige keer kon ik nog even in Nederland gaan toen ik daar was voor de verjaardag van mijn moeder, maar nu dan toch nog een keer in Italië. Ik was wel benieuwd en dacht we zien wel. Ik maakte het extra spannend door hier in de wijk vlakbij de casa, naar een goedkope buurtkapper te gaan in plaats van een moderne in het centrum. De eerste kapper die ik tegenkwam was nog dicht vanwege siesta, maar de volgende was gelukkig wel al open.

Ik werd door een vrouw ontvangen (leek de moeder). Ze vroeg wat ik wilde en na even wachten kwam een man (vast de vader) om me te knippen. In de salon was gelijkertijd ook nog een wat jongere kapster bezig. Ik hoopte eigenlijk dat zij me zou doen, maar dat was dus niet zo. Eenmaal in de stoel voor de spiegel herhaalde de man nog eens wat ik wilde en liet hij zien hoeveel haar eraf ging. Naar mijn idee was het goed dus knippen maar. Ik had gezegd zeker niet meer dan 10 cm er af, maar zoveel deed hij net niet volgens mij. De punten moesten goed worden bijgeknipt en verder misschien wat uitdunnen. In Nederland knippen ze het meestal in laagjes, maar dat vond ik nog wat te ingewikkeld om te zeggen en misschien voor die man ook wel om te doen. De kapper knipte heel snel en ik had in het begin toch wel zoiets van als dat maar goed gaat, maar halverwege leek hij toch wel aardig te weten waar hij mee bezig was. Het uitdunnen kon alleen echt aan de onderkant, want als je dat te hoog doet gaat je haar juist wijdt naar de zijkanten staan. Daar kunnen wat Nederlandse kappers nog wat van leren, want dat is me al vaker gebeurd. Ook zijn ze in Nederland zeker twee keer langer bezig of nog meer. Misschien scheelt het ook wel dat ze hier geen tijd nemen om zo’n haarspeld netjes in te doen om het bovenhaar bijvoorbeeld van het onderhaar te scheiden wanneer alleen dat moet worden geknipt. Een jonger meisje (leek de dochter) hield gewoon even snel de plukken vast boven mijn hoofd. Wel gezellig hoor als iedereen je over je ontfermt. Op een gegeven moment toen het bijna klaar was werd me ook nog gevraagd om te gaan staan. Dan kon de kapper zo nog even goed kijken op zijn eigen hoogte of alles goed zat en hier en daar wat bijknippen. Ik liet het allemaal maar gebeuren en gelukkig ben ik ongeveer net zo tevreden als wanneer ik in Nederland van de kapper kwam. Het is nooit helemaal zoals ik zou willen, maar wel altijd bijna.

Ondertussen staan er ook al weer heel wat nieuwe fotoalbums met foto's op mijn fotosite http://picasaweb.google.nl/Marloesdg1

Belevenissen in Rome en omgeving...

Net voordat de zomervakantie hier begon voor de kinderen heb ik hier nog een basisschool kunnen bezoeken. Een lerares die daar werkt is ook vrijwilligerster in Casa Betania en op die manier kon ik het goed regelen. Ze heeft mij en Rebeca een hele rondleiding gegeven en van alles verteld over hoe het gaat. Ook werden we in een aantal klassen aan de kinderen voorgesteld. Oussama, een jongen van 8 jaar uit de casa, zit daar ook op school. Hij was heel blij om ons te zien. ’s Middags toen ik moest werken herhaalde hij wel meerdere keren dat hij het zo leuk vond en hij bedankte daarvoor. Dat vond ik natuurlijk ook erg leuk. Toen de lerares moest gaan werken, hebben wij nog een theaterstuk gezien van de oudere groepen. Wat wel een heel verschil is met Nederland, is dat de leraren hier alleen de ochtend of de middag werken. Ze geven dan ook steeds op dezelfde tijd dezelfde vakken. Ook eten veel kinderen op school tussen de middag. Er wordt dan voor hun warm eten gekookt op school. Iedereen eet met elkaar in een grote aula.

Toen ik een vrijdag vrij was ben ik naar Bracciano gegaan, een kleine plaats aan een meer. Het was een klein uur met de trein dus best dichtbij. Eerst heb ik wat rondgelopen door de middeleeuwse straatjes rond het kasteel. Daarna ben ik lekker heel de middag aan het meer gaan liggen en heb ik er ook in gezwommen. Het is heel mooi en helder water. Die avond gingen Rebeca en ik eten bij vrienden in Rome. We konden er lekker heel de avond buiten in de tuin zitten en bleven er ook slapen. Zaterdag gingen we namelijk met hun in de auto naar het strand. Er kwamen ook nog veel meer mensen van couchsurfing. Helaas moesten Rebeca en ik ’s avonds weer terug gaan met de bus en trein omdat Rebeca nog tortilla’s wilde maken voor het verjaardagsfeest van de casa op zondag. Voordat het feest begon, gingen rebeca en ik die zondag eerst nog naar Porta Portese, een hele grote vlooienmarkt in Rome. Toen we terugkwamen in de casa, konden we gelijk meedoen met het middageten wat er voor alle gasten was. Erna moest ik werken, maar dat was wel leuk omdat het feest was. Er was poppenkast voor de kinderen, een speelhoek, een clown , het terrein was versierd, er waren marktkraampjes en ter afsluiting was er een kerkmis in de tuin.

Ik ben ook voor het eerst in Italië naar de bioscoop geweest met Fanny en Rebeca. De film (Angeli & demoni – Bernini mysterie)was in het Italiaans. Vooraf had ik op internet een beetje gelezen waar het over ging en over het algemeen kon ik de film wel volgen. Het was leuk omdat er veel beelden van Rome in voorkwamen. De avond na de bioscoop zijn we weer eens naar Circo Massimo gegaan waar heel veel couchsurfers kwamen met wat eten/drinken. Ook de avond erna hebben we ons goed vermaakt op een feest bij vrienden in de tuin omdat het studiejaar was afgelopen. De volgende dag was er weer wat leuks, namelijk een show op Piazza del Popolo rondom het thema water en energie. Het was vooral veel ballet/dans, ook in de lucht en op het podium was geregeld een gordijn van water te zien. Ook was de lichtshow mooi en de muziek erbij. Tussendoor werd een verhaal verteld. Tegen het einde was er een dans met vuur en ten slotte ook nog een hele vuurwerkshow. Het was mooi om te zien.

De Zaterdag erna ben ik met Paulina naar een kerk met skeletten van monniken geweest. Het was wel luguber, maar ook wel indrukwekkend. Er waren skeletten van monniken nog helemaal heel, zij stonden of lagen en ergens hing het skelet van een prinses van vroeger aan het plafond. Verder zijn er heel wat botten van overleden geestelijken gebruikt om allerlei versiersels van te maken. Bijvoorbeeld een soort haard van allemaal beenbotten, een kandelaar van diverse botten etc. Heel apart om te zien. Erna hebben we nog wat gewandeld in Rome en heb ik tiramisu gegeten die door velen de beste van Rome wordt genoemd. Het was lekker, maar erg machtig. Mijn voorkeur gaat nog steeds naar supermarkt tiramisu. Vervolgens zijn we samen gaan koken in het huis van haar vriend en hebben we erna samen gegeten. Zo kon ik weer eens een nieuw recept leren en natuurlijk het resultaat proeven. Het heet Parmesano: een taart van groenten (aubergine/courgette), ei, kaas en tomatensaus.

De dinsdag dat ik op de helft van mijn werk hier was, gebeurde er iets naars. Ik wekte ’s middags en ineens kwam het bericht dat een jongen van 7 uit het huis was overleden. Hij woonde hier net 2 weken met zijn moeder. Hij had een tumor in zijn hoofd en er was een operatie gepland. Niemand had verwacht dat hij zo ineens zou overlijden, al was het niet zeker of de operatie zou lukken. Die avond en de volgende dag waren er aldoor veel mensen die huilden hier. Ik had die avond een verjaardag van een meisje in de stad, maar was niet echt in feeststemming. Ik had zondag nog de hele middag gewerkt met die jongen erbij en vond het toch wel heftig ook al was hij nog niet zo lang in de casa. De dag erna was er ’s middags een afscheidsdienst in de tuin. De kist stond in het midden en iedereen zat in kring eromheen.

Deze woensdag heb ik ook voor het eerst ’s nachts gewerkt. Ik sliep bij een kindje in de kamer en als er iemand huilde moest ik uit bed. De andere kinderkamers hadden de deur open. Af en toen sliep ik een half uur, dan weer half uur wakker, maar het was wel te doen. Soms wilde een kind water drinken, omgedraaid worden (dat kunnen ze niet allemaal zelf) of wat anders. Deze zomer ga ik nog 3 nachten werken in het vakantiehuis in Fregene waar alle kinderen nu verblijven. Ze zijn zaterdag 27 juni vertrokken en blijven er tot eind augustus. Nu is het dus lekker rustig in Casa Betania. Ik heb al 2 dagen in het vakantiehuis gewerkt. Het is wel leuk omdat de kinderen daar allerlei uitstapjes maken. We zijn bijvoorbeeld naar het strand gegaan en hebben een wandeling gemaakt naar de manege. Dat is allemaal dichtbij. Ook is er een klein zwembad in de tuin. Voor mij was het ook leuk om met de kinderen in de zee te gaan.

Verder ben ik in mijn vrije tijd nog een paar keer naar het strand geweest en wat terrassen aangedaan in Rome. Met Rebeca, Paulina en Roberto zijn we ook een dag naar een waterpark geweest: Zoomarine. Er waren waterattracties, een zwembad en dierenshows met vogels, zeeleeuwen, dolfijnen en meer. Het was een leuke dag. Toen Rebeca en ik met de bus naar huis wilden, kwamen we 2 meisjes uit Peru tegen die in Rome wonen, die we op de heenweg ook waren tegengekomen. Met hun zijn we eerst nog even naar het strand gegaan voordat we de bus naar Rome namen.

Nog iets bijzonders om te vermelden is dat ik hier een keer 3 uur achter elkaar heb gestreken. Thuis doe ik het alleen als het echt nodig is, maar hier werkt iemand die wil alles gestreken hebben. Ik voelde me toen niet zo lekker en vond het zelfs fijn om te doen in plaats van op de kinderen te letten. Ze vonden dat ik het goed deed gelukkig, ondanks mijn weinige ervaring. Er was alleen 1 t-shirtje van een stof dat gelijk schroeide, maar het leek net katoen. Ook heb ik in een grote supermarkt een ontdekking gedaan: ze hadden Calvé pindakaas! Ondanks dat ik dat thuis bijna elke dag eet en er zeg maar verslaafd aan was… heb ik het niet gekocht. Ik kan straks in Nederland nog genoeg ervan eten. Wat ik hier wel heb gegeten, zijn stroopwafels. Op een dag stond er een blik echte Goudse stroopwafels in de voorraadkast hier. Misschien hadden ze het eens van iemand gehad, maar ze waren al anderhalve maand over de datum. Blijkbaar was er dus geen interesse voor en daarom heb ik het blik maar voor mezelf meegenomen zodat ik een tijdje elke dag eentje kon eten. Ze smaakten nog goed.

EVS training - weekend Ischia

De afgelopen dagen heb ik weinig gewerkt in de casa omdat er andere belangrijke en leuke dingen te doen waren... Zo had ik van woensdag 27 mei tot donderdagochtend 4 juni een week training met 32 andere Europese vrijwilligers die momenteel in Italië zijn. Het was in Rome. Voor Fanny, Rebeca en mij dus dichtbij. Alle andere vrijwilligers kwamen uit andere plaatsen. Wij waren er dan ook als eerste en we moesten de hele woensdag nog lang wachten tot iedereen was gearriveerd. Het bleek in een soort instituut te zijn waar ex-criminelen wonen om weer goed te kunnen integreren in de maatschappij. Ze krijgen daar bijvoorbeeld allerlei lessen (om beroep te leren, taal etc.) en moeten zich aan de huisregels houden. Normaal moeten ze voor 10:00u 's avonds binnen zijn, maar omdat wij er waren was het die week voor 01:00u. We sliepen er met 5 personen op een slaapzaal. Wel een beetje een aparte locatie, maar anders was het lastig om voor zoveel personen iets goedkoops te vinden in Rome.

De eerste dag moesten we een test maken om te kijken hoe goed je al Italiaans kon. Ik vond het nog wel moeilijk en kon niet alles afmaken binnen het half uur wat ervoor stond. De volgende dagen (behalve zondag) hadden we elke dag de hele ochtend Italiaanse les. Onze groep had een goede leraar en ik vond de lessen erg leuk. Aan het eind van de week was ik dan ook goed vooruit gegaan toen we de test nog eens moesten maken. Voor de lessen hadden we elke ochtend ook nog een plenaire bijeenkomst met een activiteit en wat mededelingen voor iedereen. Elke middag hadden we allerlei activiteiten (veel in spelvorm) rond thema's als samenwerken, culturele verschillen, EVS motivatie/informatie etc. Het meeste was erg leuk en gezellig met de andere vrijwilligers. De avonden waren we vrij, maar je kon wel aan optionele activiteiten deelnemen. Zo heb ik een Italiaanse film gekeken en een andere avond heb ik met een paar andere een culturele avond georganiseerd. Ik had een lijst gemaakt met iedereen die iets wilde zingen in zijn eigen taal omdat iemand het idee had dat het wel leuk zou zijn. Uiteindelijk had bijna iedereen alleen of samen iets gezongen, iemand deed een poëzie stuk en de Turkse deelnemers deden ook een stukje dans en ritueel voor een Turkse bruiloft. Omdat ik natuurlijk niet achter kon blijven, heb ik met Fanny ‘Hoedje van papier' gezongen. Dat kende Fanny nog van toen ze in België op een Nederlandse peuterschool zat. Bij het ritueel van de Turkse bruiloft hadden ze een vrijwilliger nodig, dus had ik me maar gemeld. Ik werd op een stoel gezet en kreeg een sluier om. Toen deden de meisjes een dansje en kreeg ik beetje vies bruin spul in m'n hand. Het was een hele leuke avond en het viel me mee dat zoveel wel wilden zingen.

Een paar andere avonden zijn we het centrum van Rome ingegaan. Ik had gezien dat er op donderdagavond van couchsurfing een picknick buiten in Circo Massimo werd gehouden, dat leek veel mensen wel leuk. We kwamen er dus met een hele groep aan. De volgende avond waren er wat mensen van couchsurfing in Trastevere op een plein, dus gingen we daar eerst met een groep van ons heen. Erna hebben we daar door de straatjes gelopen en nog een tijdje op een plein gezeten. Op woensdagavond hebben we eerst wat gedronken op Campo dei Fiori (plein) en ‘s nachts gingen we met de portier van ons onderkomen naar een discotheek. Op deze manier konden we later dan 01:00u terug omdat hij ons weer binnen kon laten. Rond 05:30 waren we weer thuis. Gelukkig was de volgende dag (zondag) rustig. We hadden alleen s' morgens activiteiten. Erna kon ik nog wat slapen. veel andere wilden natuurlijk nog veel zien in Rome, dus op een gegeven moment waren alleen Fanny, Rebeca en ik er nog.

Op dinsdagmiddag hadden we wat ander soort activiteiten in de vorm van workshops waarvoor je in kon tekenen. Je kon 2 dingen doen van de 4 opties. Ik had een college over de Maffia gekozen en erna maken van een pizza. De andere opties waren Italiaanse muziek maken/zingen of cinema. Erg leuk bedacht zoiets! Het college was soms wel lastig te volgen omdat ik zolang moest luisteren naar een (vooral)historisch verhaal in het Italiaans, maar bij het maken van de pizza ging de tijd te snel voorbij. De groep ervoor had al het deeg en de saus gemaakt, maar wij konden de rest doen. Ik heb meerdere pizza's gemaakt met verschillend beleg. Erna gingen wat anderen ook nog specialiteiten uit hun cultuur maken. Ik had niet zo'n inspiratie toen we boodschappenlijstjes konden indienen, maar nu kon ik nog meer pizza's maken, kijken en helpen bij anderen. Later hadden we een heerlijk diner met alles wat er was gemaakt.

Het was een hele leuke week, iedereen vond het jammer om weer weg te gaan. De leiding zei ook dat de groepsdynamica wel heel erg goed was deze keer. Toen je moest zeggen wat je ervan niet wilde vergeten zei ik alles, maar bij wat je wilde vergeten: de muggen. 's Nachts hoorde ik vaak gezoem in m'n oor en ik was ook veel gestoken. Eén keer werd ik 's nachts wakker met een dik oog. Halverwege de week noemde Rebeca dat het misschien wel zou helpen om azijn naast mijn bed te zetten. Dat had ik dus gedaan en ook maar wat op m'n hoofd zodat ik daarmee niet meer onder de lakens hoefde. Het leek te helpen, erna ben ik niet meer gestoken. Wel was het de eerst ochtend schrikken met een bekertje azijn op mijn nachtkastje omdat ik half slapend dacht dat ik 's morgens daar een slokje water uit kon drinken. Ik spuugde het wel gelijk uit, maar het was erg vies! Ik was wel gelijk wakker...

Op donderdagmiddag moest ik nog werken toen we terugkwamen in de casa en erna kon ik alweer inpakken om met Patrick een weekendje weg te gaan. Patrick kwam vrijdagochtend aan met het vliegtuig in Rome en vanaf het centraal station gingen we samen met de trein naar Napels. Daarna gingen we in 3 kwartier met de boot naar het eiland Ischia. Vanuit de haven gingen we nog een half uur met de bus naar de andere kant van het eiland, waar ons hostel was (in Forio). Nadat we onze spullen in de kamer hadden gelegd, gingen we de omgeving maar eens verkennen. Erg mooi om de blauwe zee en het water op de rotsen te zien. We hebben ook nog een tijdje op een mooi wit strand gelegen. Op dat punt was het water helaas te koud om er in te gaan. Daar had ik namelijk wel zin in nadat ik in de week voor de EVS training bij het strand van Ostia (vlakbij Rome) al lekker in een warme zee had gezwommen. Voor het avondeten bracht de jongen van het hostel ons naar het restaurant van zijn ouders. Daar hebben we heerlijk gegeten en erna werden we ook weer terug gebracht. Het was af en toen wel spannend in het busje door de smalle straatjes van het eiland. Het busje had ook al veel krassen, dat vond ik ook niet zo gek als je zo snel door straatjes rijd waar de auto maar net tussenpast.

Op zaterdag hebben we een beetje uitgeslapen en vervolgens gingen we naar een Botanische tuin (La Mortella). Het was erg mooi aangelegd. Je kon allerlei smalle paadjes nemen tussen de diverse begroeiing en waterfonteinen/vijvers. Het was ook nog best groot. Tussendoor hebben we er in het theehuis nog even op het terras gezeten. Omdat de tuin tegen een berg was aangelegd, hadden we op veel punten ook mooi uitzicht op de baaien van het eiland. Na het bezoek van de tuin gingen we met de bus naar Sant Angelo, een klein vissersdorpje aan zee. Vanuit daar liepen we verder naar hele mooie stranden. Tijdens de wandeling besloten we dat we ook nog wel naar één van de thermen wilden gaan waar het eiland om bekend is. Omdat het eiland een vulkanisch verleden heeft, zijn er nog vele warmwaterbronnen. De tuinen van Poseidon leken volgens onze informatie het mooist, dus we probeerden daar zo snel mogelijk nog heen te gaan. Omdat we er later op de dag kwamen was het gelukkig wel goedkoper. Je kon er in allerlei baden, met verschillende temperaturen en sommige hadden ook Kneipp-olie erin. Ook was in de rots waar de baden voor lagen, een grot met een stoomsauna. Verder kon je ook nog in een normaal zwembad, een bad met zeewater en je kon ook aan het strand liggen. Het zag er allemaal heel mooi uit, ook omdat de hele tuin rondom de baden heel mooi was aangelegd. Het was erg lekker om daar even wat uren door te brengen!

Op zondag hadden we de wekker gezet omdat we 's middags alweer de boot terug moesten nemen en we wilden in de ochtend nog wat dingen bezoeken. We gingen weer met de bus naar de plaats van de boot en daar vlakbij was nog een plaatsje met een kasteel aan het water. Ook hebben we een stadspark bezocht waar ze de planten en vijvers zo hadden gemaakt dat je overal lekkere aromatische geuren kunt ruiken. Toen we weer bij de haven aankwamen, waren er donkere wolken gekomen. We besloten om maar een boot eerder te nemen, in plaats van op een terras aan het water te wachten op onze boot. Ik had er ook weinig zin in om misschien vanaf daar door noodweer naar de boot te lopen of om op de boot heel slecht weer te hebben. Eenmaal aangekomen in Napels, regende het best hard. We liepen snel naar een restaurant dichtbij de haven om daar nog even lekker samen te eten. Ik had de goedkoopste halve liter fles rode wijn uitgekozen, maar omdat die er niet meer was kregen we voor dezelfde prijs een flesje wat 2 keer zo duur was. Dat vonden we dus wel een goede deal! Na het eten moesten we alweer naar het station lopen om de trein naar Rome te nemen. Bij het kopen van een kaartje bleek de trein die we wilden al vol te zijn (alle zitplaatsen bezet, mag niet staan). Toen moesten we de normale trein nemen, maar dat was wel krap omdat die langzamer ging en Patrick een bus moest halen naar het vliegveld. De trein had ook nog veel vertraging. Eenmaal in Rome renden we naar de bus en ze zagen gelukkig Patrick net nog toen de chauffeur weg wilde rijden. Hij kon nog net mee met de bus en ik ging weer terug naar de casa...

Op de Picasa fotosite (http://picasaweb.google.com/marloesdg1) staan weer allemaal nieuwe plaatjes!

Mexicaans weekend, watervallen, Capri en meer...

Hier weer een update van mijn belevenissen in Rome (en ik ben ook even in Nederland geweest). Ik heb alweer heel wat meegemaakt sinds het vorige verslag.

Het weekend van 9 en 10 mei was een beetje het Mexicaanse weekend. Op zaterdag waren Rebeca en ik uitgenodigd door een meisje (Paulina) die we van het feest op 1 mei kennen. Zij komt uit Mexico, maar woont sinds een tijdje in Italië. Bij het huis van haar vriend (en zijn broers/huisgenoten) kon iedereen in de tuin genieten van een Mexicaanse lunch. Het was mooi weer en we hebben de hele middag aan tafel gezeten. Ik vond het leuk om een saus voor over de rijst te proeven die o.a. bestond uit chocolade en pepers. Het lijkt misschien raar, maar het was echt lekker. Er werd ons verteld dat Mexicanen graag overal pepers in eten, ook al is het zoetigheid. Ze doen ook bijvoorbeeld pepers in fruit. 's Avonds waren de andere gasten vertrokken, maar Rebeca en ik bleven nog gezellig om ook nog een beetje avond te eten. Rond 23:00u gingen Rebeca en ik met de bus naar het centrum om daar naar een club in een grot (Grotta Pinta) te gaan. Het zag er heel leuk uit binnen, omdat het echt in een ruïne/grot was onder de grond. In de groeven van de rotsen stonden waxinelichtjes. Eerst trad er een meisje op met een akoestische gitaar. Dat klonk mooi en was erg sfeervol in de locatie. Erna draaide een dj vooral disco nummers en na een tijdje hadden we het wel weer gezien. We waren ook moe en een hadden een beetje een raar gevoel in onze buik van al het eten en drinken de hele middag en avond.

Op zondag had ik als lunch eerst een BBQ in de tuin van de casa omdat de kleinzoon van Silva (de mama) 1 jaar was geworden. Erna vertrok ik naar een Mexicaansfeest voor de gemeenschap in Rome. Ik kende na zaterdag namelijk wel wat Mexicanen en vriend/vriendin. Toen ik aankwam speelde er Mexicaanse mariachi muziek. Ook werd erna een bekend lied gezongen en werd er veel Salsa muziek gedraaid. Ik had zaterdag al een beetje geoefend na het eten om daar op te dansen en nu kon ik dus weer even goed oefenen. Erna ben ik samen met Paulina naar park Villa Pamphill gegaan. Daar was ik nog niet geweest. Het bleek een heel mooi en groot park te zijn. Na een hele wandeling door het park hebben we in het huis waar Paulina woont nog een dvd gekeken. Dat was wel leuk omdat ik eigenlijk sinds in Italie ben niet meer voor een tv had gezeten.

De vrijdag voor het weekend mocht ik weer eens bij de peuterschool boven in de Casa werken. Ik kwam erachter dat ze hier allemaal in wipstoeltje/op matjes slapen en niet in bedden zoals in Nederland. Na het eten kwamen de stoeltjes/matjes tevoorschijn in de speelkamer en alle kindjes namen een plekje of werden ergens gelegd, het licht ging uit en de meeste gingen ook snel slapen. Dat was wel grappig om mee te maken. In Nederland vond ik het heel wat werk om eerst alle kinderen te verkleden in pyjama en later na het slapen weer aan te kleden. Ik vertelde het aan de leidsters dat dit wel makkelijker was, maar het leek hun enig om de kinderen te verkleden en een aparte slaapkamer te hebben. Na het werk ben ik naar park Appia Antica gegaan, waar langs een oude weg ruines staan. Op de terugweg ben ik in Rome een ijsje gaan proberen in de oudste ijssalon (Palazzo del Freddo). Ik had hoge verwachtingen na mijn verkregen informatie, maar ik zou het niet aanbevelen. Het was een hele grote ijssalon, met tl-lichten en chagrijnig personeel. Het leek een beetje op een McDonals waar het druk is. Het ijs smaakt wel aardig, maar niet bijzonder goed.

Tijdens de laatste bijeenkomst voor alle juniorvrijwilligers kregen we te horen dat de familie die de casa nu runt, gaat stoppen. Een andere bevriende familie, (met een jongere papa en mama) gaat het in september overnemen. Ook wordt de casa vanaf juni verbouwd. De peuterschool die boven zit gaat naar een andere locatie in de buurt, zodat boven alle ouders met kinderen kunnen wonen. Daarna zullen alleen de kinderen van de casa beneden wonen. Zij hebben dan grotere kamers en de moeders met kinderen meer hun eigen ruimte. Ondertussen zijn een moeder, vader en 2 kinderen en een andere moeder met 2 kinderen wel net vertrokken naar een andere casa omdat ze het hier niet meer leuk vonden. Ik denk dat onze kamer ook anders gaat worden. Gelukkig zitten we niet aldoor in de bouwput, want rond 20 juni vertrekken we met de kinderen naar een huis in Fregene (ligt aan het strand vlakbij Rome).

Op donderdagavond 14 mei vertrok ik voor even naar Nederland om op zaterdag 16 mei feest te vieren omdat mijn moeder 50 was geworden. De reis naar het vliegveld ging heel voorspoedig, maar het nadeel was dat ik nog erg lang moest wachten tot we vertrokken. Ik landde in Hanh (Duitsland) omdat het op deze manier het goedkoopste reizen was. Patrick haalde me op en rond 3 uur 's nachts waren we thuis. Op maandagochtend vloog ik om 6 uur alweer naar Rome, dus we moesten al 's nachts met de auto naar het vliegveld vertrekken. Het was wel kort, maar toch leuk om even terug te zijn en thuis te relaxen. Op maandag moest ik 's middags ook alweer werken, dus dat was wel even druk.

Vrijdag 22 mei was ik de hele dag vrij en ben ik eerst de watervallen van Marmore (vlakbij Terni) gaan bezoeken. Dit zijn de grootste van Europa. Ze zijn maar bepaalde tijden aan, maar ik was er om 10:30 toen ze net een half uur aan waren en om 13:00u zou het water niet meer stromen. Het zag er erg mooi uit en de waterspetters waren ook wel lekker met het warme weer. Er waren 3 wandelroutes en ik besloot eerst maar de langste te doen die helemaal naar boven zou gaan. Het was een hele klim. Toen ik weer terug liep naar beneden ging ik ook nog de 2 andere kortere routes doen. Deze waren korter en echt rond en langs het water. Ik had flink doorgelopen en net iets voor 13:00u vertrok ik en kon ik gelijk weer met de bus mee. Vanaf het station in Terni ging ik verder met de trein naar Spoleto. De rest van de middag heb ik daar doorgebracht. Vanaf het station liep ik eerst maar richting een kasteel wat ik in de verte op een berg zag met allemaal bebouwing ervoor. Vanaf daar had ik een mooi uitzicht. Eigenlijk wilde ik de kasteeltoren in, maar die was net wegens verbouwing gesloten. Verder werden ook heel veel anderen gebouwen opgeknapt in Spoleto, dat was wel jammer nu ik er was omdat veel in de steigers stond. Het was een rustige plaats, maar wel mooi met middeleeuwse straatjes en gebouwen.

Op zaterdag vertrokken Fanny, Rebeca en ik met de trein naar Napels, om daar de boot naar Capri te nemen. Eenmaal op het eiland namen we de bus om de Grotta Azzuro te bezoeken. Het was een klein busje die op smalle slingerweggetjes zowat het hele eiland overstak. Onderweg moesten we ook nog eens overstappen. We gingen de grot in met een bootje en binnen kon je zien dat het water echt azuurblauw was. Na ongeveer 5 minuten waren we alweer buiten, ik had verwacht dat de grot wel groter zou zijn. Het was dan wel erg duur (6 euro entree en 4 euro service kosten voor bootman). Maargoed, alles leek wel duur op Capri. Gelukkig was het wel echt mooi om te bezoeken: mooi uitzicht op de blauwe zee, leuke straatjes en het leek echt een vakantiedag. Na de grot gingen we naar het centrum van Capri en vanaf daar liepen we naar een ruïne van een grote villa (Jovis). Daar aangekomen leek het Rebeca en mij beter om er maar niet in te gaan omdat we wel weer op tijd de boot terug moesten nemen en we wilden ook nog wat anders bezoeken. We hadden inmiddels ook al zoveel ruines gezien. Fanny ging later terug omdat zij de volgende dag ook nog in Napels zou blijven omdat ze vrij was en bezocht nog wel de ruïne. Nadat Rebeca en ik de mooie tuin van Augusto hadden gezien en het uitzicht op zee, liepen we terug naar de haven. Na het kopen van een ticket voor de terugweg hadden we nog tijd om een half uur aan het strand door te brengen. We gingen op de rotsen zitten met onze voeten in het water. Ineens kwam er een krab vlakbij mij op de rots. Rebeca moest lachen dat ik schrok en probeerde erna ‘m aldoor te vangen. Ze zei dat ze het erg lekker vond om te eten. In Spanje woont ze aan het strand dus voor haar was het normaal.

Verder kan ik nog melden dat mensen hier denken dat je in Nederland veel vet moet eten omdat er een koud klimaat is. Ook viel het me op dat veel mensen hier vuilnis in plasticzakken van de supermarkt aan de weg zetten. Ze moeten het eigenlijk in grote containers gooien, maar waarschijnlijk heeft niet iedereen zin om dat te doen. Het lijkt wel dat de vuilnisauto vaak komt, want er is daardoor vaak file hier in de straat. In Nederland zie je vaak mannen op de auto, maar de auto die hier langskomt, staat vol vrouwen die de vuilnis ophalen. Ook heb ik met Fanny nog een bekende ijssalon in het centrum opgezocht (Giolitti). Ze hadden heerlijk ijs, waar we wel even voor in de rij moesten omdat het populair was. Hierna zijn we nog naar het ziekenhuis gegaan waar Roxanne meisje van 4 uit casa) een tijdje verbleef wegens een bult (infectie) in haar nek. Gelukkig is ze nu weer terug en gaat het beter.

Omdat ik niet meer dan 200 foto's op deze site kan zetten (en zoveel staan er nu)... kun je voortaan in ieder geval de foto's van mijn half jaar EVS vinden op: http://picasaweb.google.com/Marloesdg1 (staatook rechts als link op deze website)

cultrele bezoekjes, couchsurf-meeting en meer...

In het vorige verslag was al te lezen dat er culturele week was in Rome, waarbij veel musea etc. gratis te bezoeken waren. Daar heb ik nog wel even goed gebruik van gemaakt nadat Patrick weg was gegaan op woensdag. Op donderdag ben ik na het werken naar 2 musea (Museo di Roma & Museo Barracco) geweest. Ik wist zeker waar het ongeveer moest zijn, maar nadat ik de eerste had bezocht liep ik eerst een heel stuk de verkeerde kant de straat in, terwijl het andere museum zo goed als tegenover de eerste was. Omdat ik met de bus net daar voorbij was uitgestapt had ik het blijkbaar gemist! Het eerste museum was wel leuk omdat er allemaal schilderijen waren van hoe Rome er vroeger uitzag. Het tweede museum was erg klein en viel wat tegen. Er was Romeinse, Egyptische en Griekse kunst, maar dus erg weinig. Op zaterdag ben ik voordat ik moest werken nog een keer in het Colosseum, Palatijn en de Foro gegaan omdat het toch gratis was.

Zondag was de laatste dag van de culturele week, ik had vrij en heb de hele dag dingen bezocht. Eerst vertrok ik om 07:00u met Fanny om te wachten voor de ingang van de musea van het Vaticaan. Elke laatste zondag van de maand is daarvan de entree gratis. Rond 08:00u stonden we in de rij, we gingen er maar bij zitten en wat lezen. Vanaf 09:00u gingen de deuren open en na een kwartier waren we binnen. Gelukkig stonden we nog best goed in de rij. Achter ons stonden nog veel meer mensen. Toen ik later buiten kwam tegen het begin van de middag stond de rij nog veel langer (tot St. Pietersplein). Er was veel te zien in de musea (7 km route), maar eigenlijk was het teveel en het was ook best druk met mensen. Ik heb wel alles bekeken nu ik er was (van 09:00u-12:30u).

Hierna ben ik naar het Castel St. Angelo gegaan, waar je vaak een mooi uitzicht over de stad had. Ik vond het een apart kasteel omdat het helemaal rond was en de andere kastelen die ik heb bezocht hadden toch veel meer overeenkomsten in bouwstijl. Hierna ben ik met de bus naar Villa Torlonia gegaan, een van de laatste grote villa's die in Rome is gebouwd. De villa was nu een museum en er was ook een ander huis in sprookjesstijl (huis van de Uilen) in de grote tuin(park) . Op de terugweg kwam ik toevallig nog lopend bij een museum onder de grond (vlakbij Termini) waar allemaal spullen lagen die in Rome waren gevonden (van potten, haarspelden tot badkuipen) en Palazzo Barberini waar allemaal oude schilderijen uit Rome te zien waren. Als laatste missie had ik nog het bezoeken van Museo nazionale Romano - Crypta Balbi, waar ik net op tijd naar binnen kon. Ik heb op een dag denk ik niet zoveel dingen gezien die kitsch waren, plafond schilderingen, beelden en schilderijen.

Tijdens mijn bezoekjes in de stad werd ik regelmatig aangesproken door andere mensen omdat ze een vraag hadden. Dat vind ik erg leuk dat ik aan alle toeristen van alles kan vertellen omdat ik nu blijkbaar al veel weet over hoe het hier gaat en waar je iets kan vinden. Er waren zelfs Italianen die een paar keer de weg aan mij vroegen. Maar als zij het niet weten, weet ik het vaak ook niet... maar dat kan ik ook al in het Italiaans zeggen

Ineens is er in Casa Betania alweer een nieuwe mama met een baby (bij aankomst 2 dagen oud) en een meisje van 1 jaar. Het is nu echt wel druk met alle kinderen en mama's in de casa. Het werk hier gaat me gelukkig wel steeds beter af omdat je ook gewend raakt aan alles. Laatst was het wel leuk dat we op zaterdag met de kinderen en vrijwilligers naar een speeltuin de buurt gingen waar we ook een stuk naar toe moesten wandelen met mooi weer. Eerder mocht ik ook een keer 2 uur helpen bij de peuterschool die op de tweede verdieping is gevestigd. Eerst hielp ik met eten en erna tijdens het opruimen mocht ik een uur op de 6 kleinsten letten in een andere kamer. Hier is het wel echt anders dan in Nederland: de ouders geven de kinderen voor de lunch warm eten mee (vaak restje pasta van vorige dag) wat voor elk kind wordt opgewarmd in de magnetron. Erna eet iedereen een bekertje yoghurt wat ze ook van thuis meebrengen.

Op dinsdag 28 april had ik mijn eerste Italiaanse les op een school hier in de buurt. Het zijn speciaal lessen voor buitenlanders. Helaas waren de lessen al begin maart gestart en aangezien er per week 5 lessen zijn, moest ik dus gelijk op pittig niveau beginnen. Gelukkig kon ik toch het meeste wel volgen. Ik vind het erg leuk dat er studenten uit allerlei landen zijn. De lerares vraagt steeds om in het Italiaans over dingen uit je eigen land te spreken, wat het gelijk extra interessant maakt. Erg leuk om te horen hoe andere mensen leven en wat daar de gewoontes zijn. De lerares heeft zelf ook veel gereisd en het is ook leuk om haar ervaringen te horen over van alles. Ze vertelt echt veel, ook over gewoontes in Italië. Ondertussen doen we nog wat aan grammatica en opdrachten. We lezen vaak stukken waarover we erna vragen gaan beantwoorden. Ik was wel wat verbaasd over de manier van hoe het gaat. Tussendoor kun je gewoon je gsm opnemen als je dan maar even naar de gang gaat. Ook kun je aankomen en gaan wanneer je wilt. Ineens gingen 2 jongens weg en toen de lerares vroeg waarom, zeiden ze dat ze gingen wandelen. Ik moest echt lachen, want dat ben ik niet gewend dat zoiets kan. Ook was er een moeder die haar baby mee had en toen die teveel ging huilen ging ze weer. De lessen zijn ongeveer 2,5 uur en elke dag doordeweeks behalve vrijdag. Deze week kon ik elke dag, maar helaas de andere weken niet omdat ik soms net moet werken op de tijden van de les. De lerares zei over Nederland tegen de andere studenten dat er veel mooie bloemen zijn (had het vooral over tulpen) omdat het zoveel regent waardoor die goed kunnen groeien! Ook vond ze de boter echt heel goed.

Op de ‘dag van de arbeid' (1 mei 2009) waren veel Italianen vrij. Het is hier echt een feestdag. Allemaal familieleden en vrienden van Silvia en Giuseppe (mama en papa van de casa) kwamen voor het hele weekend. Ze sliepen in tenten in de tuin. Rebeca en ik hadden ook vrij (speciaal gevraagd) want we wilden naar een gratis concert wat de hele middag en avond in Rome zou zijn. Vooraf had ik op de Couchsurf-website gezien dat een jongen iedereen had uitgenodigd in zijn appartement om daar vanaf 14:00u te lunchen en later samen naar het concert te gaan. Iedereen moest wat meebrengen en zo konden we van alles eten en drinken. Omdat Rebeca Spaans is had ik voorgesteld om een grote tortilla te maken. Zo kon ik gelijk leren hoe dat nou echt moet. We hadden ook nog wat wijn, brood, olijven en koekjes meegebracht. Het was leuk om van alles wat te proeven wat iedereen mee had en ook erg lekker!

Om bij het appartement te komen moesten we nog best een stukje door Rome reizen. Op het laatst moesten we nog 5 haltes met een bus gaan, maar na een half uur wachten was er nog niks. Er waren wel allemaal andere mensen ook aan het wachten. Rebeca had van een chauffeur begrepen dat er pas na een paar uur weer een bus zou komen vanwege de feestdag. We waren aan de praat geraakt met 3 andere mensen die later naar het concert zouden gaan en het meisje belde haar moeder en stelde voor om ons eerst weg te brengen. Ze wist de weg niet, maar belde met de jongen die het feest organiseerde om dat te vragen. Echt heel aardig! Het bleek dat het anders nog best een stuk lopen was geweest en lastig te vinden, we hadden wel geluk.

De optredens bij het concert waren voornamelijk door Italiaanse bands/artiesten, maar die zijn erg populair hier. Ze hebben in cd winkels ook bij de cd's op alfabet alleen Italianen en speciaal (net als voor klassieke muziek/ rock/ musical) een rek met internationale muziek (uit Amerika etc.). Bij echte populaire acts zong het publiek aldoor mee. Rebeca zag ineens ook een jongen in tranen bij een Italiaanse rockband, dat was wel grappig om te zien. Van de optredens hebben we niet heel veel gezien omdat het zo druk was. We bleven een heel stuk van het podium en hebben ook een hele tijd in een park bij het plein gezeten. Toen alles af was liepen we met een groepje, dat nog over was weer naar het appartement waar we voor de lunch waren geweest. Ik had vooraf al gevraagd of Rebeca en ik konden blijven slapen, omdat we zo laat niet makkelijk terug naar onze casa konden gaan. We hebben daar nog een tijdje gezeten met z'n negenen en uiteindelijk vertrok een huisgenoot met zijn vriendin om bij een van hun ouders te gaan slapen zodat Rebeca en ik in dat tweepersoonsbed konden slapen. Dat was wel heel gastvrij, ook de andere huisgenoten gingen op de extra matrassen slapen zodat de andere gasten de betere bedden hadden. Op zaterdagmiddag moest ik weer werken dus we vertrokken 's morgens al. Eerst hebben we nog wel even ook op het bord in de gang geschreven waar al hartstikke veel berichtjes opstonden van wie er waren blijven slapen als couchsurfer.

Tijdens werken zaterdag was het wel leuk omdat we Tiramisu gingen maken voor na de lunch op zondag. Dat heb ik zelf nog nooit gemaakt. Ook heb ik later met kindje van de Casa een kerkdienst van de familie bijgewoond. In de overlegruimte van het secretariaat ging een schuifwand open, de tafels en banken stonden anders waardoor het ineens een beetje op een kerkje leek. Ze hadden van alles om daar aan bij te dragen van beelden, liedboeken, een pot met heilig water etc. Een familielid trok een cape aan en leidde de dienst van een uur. Iemand anders van de familie speelde tussendoor liedjes op gitaar waarbij iedereen meezong. Met Pasen had ik al eerder gemerkt dat ze zo'n familiedienst hielden. Gelukkig was het jongetje van anderhalf rustig, want normaal is hij dat helemaal niet. Ik vond het wel leuk om het mee te maken hoe de familie dat deed, maar ook wel apart.

Ik heb inmiddels ook al 3 meetings gehad met alle nieuwe vrijwilligers. Dat is 2 keer per maand. We zijn ongeveer met 10 mensen 2 uur bij elkaar. De mama van de casa (Silvia) is dan de gespreksleider en we hebben het over van alles wat met het werk te maken heeft. De eerste keer was al snel toen we nog maar net in de casa woonden, dus wel lastig alles in het Italiaans. De andere keren begreep ik er al meer van. De eerste keer hebben we vooral alle kinderen en per kind de aanpak besproken. Ook natuurlijk even een rondje voorstellen gedaan. De tweede bijeenkomst hebben we vooral gereflecteerd over hoe het tot nu toe ging en hoe je over de hele situatie in de casa denkt. Ik kon al een heel stuk in simpel Italiaans opschrijven en mijn ideeën vertellen aan de groep ging ook wel aardig. Ik vond de bijeenkomsten gelijk goede leermomenten. De derde bijeenkomst die we vorige week hadden, was het bekijken van een film over immigranten die naar Italië komen. Daar heeft de casa ook mee te maken. Het was wel heftig om te horen en te zien hoe de mensen werden verkocht uit Ethiopië en erna een hele reis opgepropt moesten maken in een container met een klein raampje en verder donker. Mensen op de film vertelden dat ze wel 2 jaar onderweg waren van Ethiopië naar Italië.

! In het fotoalbum zijn 2 nieuwe albums toegevoegd !

Verjaardag & met Patrick in Rome

Ondertussen ben ik alweer een jaar ouder en heb ik de afgelopen dagen weer heel wat meegemaakt...

Toen ik jarig was op 17 april, was het wel apart om in Rome wakker te worden. Fanny ging die dag al vroeg weg, maar toen ze wist dat ik wakker was kreeg ik nog wel een verjaardagsliedje te horen. Rebeca had tijdens mijn ontbijt een kaart op m'n nachtkastje gezet. Voor mijn ontbijt werd er ook nog in het Nederlands gezongen: ‘Lang zal ze leven'. Er was de hele week namelijk een stel uit België te gast in de casa, waarvan het meisje ook net als ik hier heeft gewerkt. Dat was voor mij erg leuk omdat ik soms even Nederlands kon spreken en ik was natuurlijk wel benieuwd naar haar ervaring.

Op donderdagmiddag had ik alvast een appeltaart gebakken zodat ik die vrijdag kon trakteren voor mijn verjaardag. Ik had het recept van oma gevraagd, wat betekende dat ik voor het eerst appeltaart zou maken zonder kant-en-klare mix in een pak. Dat hebben ze hier niet, maar dat leek me anders ook wel weinig. Ik had al bedacht dat ik nog wat meer zou maken dan de hoeveelheden in het recept. Helaas bleken alleen niet alle benodigdheden hier in de keuken aanwezig te zijn. Er was geen zelfrijzend bakmeel en geen basterdsuiker. Na even kijken op internet leken de meeste recepten deze ingrediënten te bevatten. Omdat ik niet wist hoe het anders zou lukken, ben ik toch maar even naar de buurtsuper gelopen om bakpoeder te halen wat ik bij het meel kon doen. De basterdsuiker was uitverkocht (erg kleine winkel hoor), dus daarvoor maar gewone fijne witte suiker gebruikt. Ik heb toen gekeken op het pakje van het bakpoeder en de hoeveelheden meel, suiker en boter daarvan ongeveer aangehouden, wat meer gedaan en gekeken of het ongeveer overeenkwam met het recept van oma. Omdat de bakvormen hier niet erg anti-aanbak leken, heb ik bakpapier in een grote ovenschaal gelegd. Dat had ik iemand hier eerder zien doen. 's Morgens was dat erg handig om de taart uit de vorm te krijgen, maar het bekleden van de bodem duurde zo wel extra lang. Ik vond het niet erg, want ik vond het leuk om te maken. Iedereen kwam steeds kijken, vragen stellen en ze wilden natuurlijk ook proeven. Iedereen vond het deeg al heerlijk. Zelf moest ik me dus maar inhouden met proeven, anders zou ik niet genoeg over houden...

Eenmaal klaar kon de taart in de oven, wat ik wel spannend vond omdat het eentje met vuur is en je geen temperatuur kunt instellen. Toen ik het vuur op het laatst wat hoger deed, ging het ineens hard en was de bodem en een stukje bovenkant net wat te donker geworden. De taart was naar mijn idee iets zoeter geworden dan normaal, maar dat leek me wel goed omdat veel Italianen daarvan houden. Je kunt hier bijvoorbeeld bijna geen gewone croissantjes vinden, de meeste hebben nog een zoete glazuurlaag er op. Ik vond het een lekkere taart geworden en ook iedereen die het proefde was gelijk enthousiast. Een collega zei dat ik zo al echt Italiaans ben, want hier is het belangrijk dat je goed taarten kunt bakken.Deze versie van een appeltaart was anders, de appeltaarten die je hier ziet zijn van een soort cake bodem met schijfjes appel er op. Ik had de bovenkant dichtgemaakt met een ruitjespatroon.

Met tassen vol spullen en natuurlijk een stuk taart, liet ik tegen het eind van de ochtend de casa (en de taart!) achter omdat Patrick in Rome was gearriveerd. We hadden afgesproken boven een metro, waar we de bus naar onze camping zouden nemen. Helaas had de metro ook nog een uitgang aan de andere kant (wat ik nooit eerder had gezien), waardoor het lang duurde voordat we elkaar tegen kwamen. De gsm van Patrick werkte ineens niet in het buitenland en alle telefoons voor een telefoonkaart waren in de buurt van Patrick kapot. Ondertussen was ik maar ergens in de zon gaan zitten en at ik een stukje taart om het wachten wat plezieriger te maken. Toen Patrick me gevonden had hebben we de spullen naar onze bungalow (zo noemen ze een halve caravan met een bed en douche) gebracht en zijn we vertrokken naar het strand bij Ostia. We hebben heerlijk in de zon langs de zee gelopen en onderweg 2 keer lekker wat gedronken vlakbij de zee. 's Avonds in Rome hebben we onderweg naar de camping ergens een pizza gegeten. Eindelijk, mijn eerste hele pizza sinds ik hier ben! In de casa is dat denk ik nogal lastig te maken voor zoveel mensen tegelijk. Op de camping begon bijna een Pearl Jam tribute-band waar ik wel heen wilde. We gingen eerst nog 2 potjes poolen. Ik kon er niks meer van (lang geleden gedaan...), maar het was wel leuk. Ondertussen begon de band en hoewel in het begin het geluid niet zo goed was, was het erna juist erg goed afgestemd. Ik vond de band ook heel goed. De afgelopen tijd heb ik in 013 (Tilburg) best wat coverbands gezien, maar dit vond ik toch beter. Na afloop begon er een disco, waar ook veel mensen uit de buurt op af leken te komen. Ik heb in ieder geval een hele leuke verjaardag gehad!

Zaterdag zijn Patrick en ik naar Villa Borghese (park in stad) gegaan. We begonnen bij Piazza del Popolo, waar we omhoog liepen het park in. Vanaf daar heb je een mooi uitzicht over Rome. Na een hele tijd lopen door het park, zijn we ergens maar een tram ingegaan. Op die manier konden we gelijk veel zien van een stuk van de stad. Het was wel vreemd, want ineens moesten we overstappen op een bus die verder naar de eindbestemming zou gaan. In Rome moet je altijd maar afwachten met de bus, want als de chauffeur pauze neemt kan dat ook best heel lang zijn. Pas toen de bus propvol zat met een hele club toeristen, kwam er iemand van het pauzerende groepje chauffeurs op zijn gemak eraan. Na even zoeken, kwamen we eindelijk uit in het stuk van Trastevere wat ik nog wilde zien. Er waren leuke kleine straatjes, met huizen in allerlei kleuren en uiteindelijk kwamen we in een best toeristisch stuk. Later hebben we nog wat gelopen rond Campo dei Fiori, Piazza Navona en daar vlakbij in een klein straatje gegeten. Eindelijk weer eens een moot zalm, dat had ik tot nu toe in Rome alleen uit een blikje en gerookt op een stukje pizza op.

Zondag was er helaas veel regen. We hebben eerst maar uitgeslapen, daarna nog even in een bar gezeten en toen moest ik werken. Patrick kon voor de lunch ook mee-eten in de casa en gelijk eens kijken hoe alles er uitzag enzo. Oussama (kind van 7) wilde gelijk dat hij hem ging voorlezen. Dat was wel grappig omdat Oussama door zijn beperking al niet zo goed is te verstaan en Patrick wilde ook nog proberen om het Italiaans te snappen. Gelukkig kon ik of een collega er wel wijs uit worden. Hij wilde graag dat Patrick een boek over Jezus voor ging lezen. Bij elke pagina vroeg hij waar Jezus op het plaatje stond, waar zijn vader was en hij noemde ook wanneer de bladzijde kon worden omgeslagen. Terwijl ik aan het werk was, ging Patrick nog Rome in om enkele musea te bezoeken. Toevallig was het week van de cultuur, dan zijn al de openbare musea gratis. Na het werken bleef Patrick ook voor het avondeten. Hij vond het toch wel even wennen om met al die kinderen erbij te eten. Dan begint weer iemand te huilen, te rochelen of vraagt een kind op een andere manier om aandacht. De kinderen eten altijd wel eerder, maar tijdens het eten zitten ze wel in de kamer als ze niet slapen.

Maandag ochtend moest ik weer werken en ging Patrick het Vaticaan museum bezoeken. Daarrna hebben we 's middags gezelllig door het centrum van Rome gelopen. We hebben weer heerlijk gegeten (tegenover theatro Argentina), ik nam alweer een pizza. Erna hebben we op de Campo dei Fiori (plein met allemaal cafeetjes/restaurantjes) in een leuke bar wat gedronken. Daarbij kon je gelijk gebruik maken van het gratis hapjes buffet. Als we dat hadden geweten hadden we niet ervoor zo uitgebreid gegeten, je kon namelijk heel veel goed belegde stokbroodjes erbij pakken.

Dinsdag was ik gelukkig vrij zodat Patrick en ik samen veel konden doen. Het was nog steeds culturele week, dus daar hebben we wel gebruik van gemaakt natuurlijk. We hebben eerst een museum/ruïne (mercato traiano: oud winkelcentrum) bezocht. Hierna gingen we bij de Fora Imperali een kaartje halen zodat we erna gelijk ook de Palatijn en het Colosseum gratis in zouden kunnen. Toen we eerder in Rome waren konden we de fora nog gratis bekijken. Het zag er nu minder leuk uit met overal hekken omheen. De Palatijn was wel aardig, maar ze hadden van mij de tuin wel wat beter kunnen onderhouden. Het colosseum vond ik eigenlijk toch niet zo groot toen ik er zelf in stond, maar Patrick vond het juist wel echt groot. 's Middags hebben we heerlijk gegeten (Angelo Napoli). Ik koos het opscheppen van één bord van het buffet. Dat bestond uit allemaal heerlijke groenten en aardappelgerechten. Omdat je maar 1 keer mocht opscheppen zag mijn bord er wel erg vol uit, de vrouw achter de kassa en haar zoontje zaten volgens mij ook al te kijken. Maargoed Patrick had gnocci (pastagerecht van aardappelmeel met tomatensaus) besteld en lustte er ook wel wat groenten bij.

Woensdag was ik ook vrij. Na ons ontbijt zijn we naar het museum Capitolini vertrokken. Helaas had ik een bus gekozen die de hele stad rondreed waardoor we erg lang onderweg waren. Na het museum hebben we in het centrum nog een pizza gegeten en erna was het tijd om terug naar de camping te gaan. Om 16:45u vertrok Patrick met een busjenaar het vliegveld en ik nam de bus weer terug naar de Casa. Toen ik terug kwam bleek er ineens een gezin nieuw te zijn. Een moeder, vader en 2 kinderen wonen voortaan ook in de casa. In het fotoalbum staan ook weer allemaal nieuwe plaatjes!