Ondertussen ben ik alweer een jaar ouder en heb ik de afgelopen dagen weer heel wat meegemaakt...

Toen ik jarig was op 17 april, was het wel apart om in Rome wakker te worden. Fanny ging die dag al vroeg weg, maar toen ze wist dat ik wakker was kreeg ik nog wel een verjaardagsliedje te horen. Rebeca had tijdens mijn ontbijt een kaart op m'n nachtkastje gezet. Voor mijn ontbijt werd er ook nog in het Nederlands gezongen: ‘Lang zal ze leven'. Er was de hele week namelijk een stel uit België te gast in de casa, waarvan het meisje ook net als ik hier heeft gewerkt. Dat was voor mij erg leuk omdat ik soms even Nederlands kon spreken en ik was natuurlijk wel benieuwd naar haar ervaring.

Op donderdagmiddag had ik alvast een appeltaart gebakken zodat ik die vrijdag kon trakteren voor mijn verjaardag. Ik had het recept van oma gevraagd, wat betekende dat ik voor het eerst appeltaart zou maken zonder kant-en-klare mix in een pak. Dat hebben ze hier niet, maar dat leek me anders ook wel weinig. Ik had al bedacht dat ik nog wat meer zou maken dan de hoeveelheden in het recept. Helaas bleken alleen niet alle benodigdheden hier in de keuken aanwezig te zijn. Er was geen zelfrijzend bakmeel en geen basterdsuiker. Na even kijken op internet leken de meeste recepten deze ingrediënten te bevatten. Omdat ik niet wist hoe het anders zou lukken, ben ik toch maar even naar de buurtsuper gelopen om bakpoeder te halen wat ik bij het meel kon doen. De basterdsuiker was uitverkocht (erg kleine winkel hoor), dus daarvoor maar gewone fijne witte suiker gebruikt. Ik heb toen gekeken op het pakje van het bakpoeder en de hoeveelheden meel, suiker en boter daarvan ongeveer aangehouden, wat meer gedaan en gekeken of het ongeveer overeenkwam met het recept van oma. Omdat de bakvormen hier niet erg anti-aanbak leken, heb ik bakpapier in een grote ovenschaal gelegd. Dat had ik iemand hier eerder zien doen. 's Morgens was dat erg handig om de taart uit de vorm te krijgen, maar het bekleden van de bodem duurde zo wel extra lang. Ik vond het niet erg, want ik vond het leuk om te maken. Iedereen kwam steeds kijken, vragen stellen en ze wilden natuurlijk ook proeven. Iedereen vond het deeg al heerlijk. Zelf moest ik me dus maar inhouden met proeven, anders zou ik niet genoeg over houden...

Eenmaal klaar kon de taart in de oven, wat ik wel spannend vond omdat het eentje met vuur is en je geen temperatuur kunt instellen. Toen ik het vuur op het laatst wat hoger deed, ging het ineens hard en was de bodem en een stukje bovenkant net wat te donker geworden. De taart was naar mijn idee iets zoeter geworden dan normaal, maar dat leek me wel goed omdat veel Italianen daarvan houden. Je kunt hier bijvoorbeeld bijna geen gewone croissantjes vinden, de meeste hebben nog een zoete glazuurlaag er op. Ik vond het een lekkere taart geworden en ook iedereen die het proefde was gelijk enthousiast. Een collega zei dat ik zo al echt Italiaans ben, want hier is het belangrijk dat je goed taarten kunt bakken.Deze versie van een appeltaart was anders, de appeltaarten die je hier ziet zijn van een soort cake bodem met schijfjes appel er op. Ik had de bovenkant dichtgemaakt met een ruitjespatroon.

Met tassen vol spullen en natuurlijk een stuk taart, liet ik tegen het eind van de ochtend de casa (en de taart!) achter omdat Patrick in Rome was gearriveerd. We hadden afgesproken boven een metro, waar we de bus naar onze camping zouden nemen. Helaas had de metro ook nog een uitgang aan de andere kant (wat ik nooit eerder had gezien), waardoor het lang duurde voordat we elkaar tegen kwamen. De gsm van Patrick werkte ineens niet in het buitenland en alle telefoons voor een telefoonkaart waren in de buurt van Patrick kapot. Ondertussen was ik maar ergens in de zon gaan zitten en at ik een stukje taart om het wachten wat plezieriger te maken. Toen Patrick me gevonden had hebben we de spullen naar onze bungalow (zo noemen ze een halve caravan met een bed en douche) gebracht en zijn we vertrokken naar het strand bij Ostia. We hebben heerlijk in de zon langs de zee gelopen en onderweg 2 keer lekker wat gedronken vlakbij de zee. 's Avonds in Rome hebben we onderweg naar de camping ergens een pizza gegeten. Eindelijk, mijn eerste hele pizza sinds ik hier ben! In de casa is dat denk ik nogal lastig te maken voor zoveel mensen tegelijk. Op de camping begon bijna een Pearl Jam tribute-band waar ik wel heen wilde. We gingen eerst nog 2 potjes poolen. Ik kon er niks meer van (lang geleden gedaan...), maar het was wel leuk. Ondertussen begon de band en hoewel in het begin het geluid niet zo goed was, was het erna juist erg goed afgestemd. Ik vond de band ook heel goed. De afgelopen tijd heb ik in 013 (Tilburg) best wat coverbands gezien, maar dit vond ik toch beter. Na afloop begon er een disco, waar ook veel mensen uit de buurt op af leken te komen. Ik heb in ieder geval een hele leuke verjaardag gehad!

Zaterdag zijn Patrick en ik naar Villa Borghese (park in stad) gegaan. We begonnen bij Piazza del Popolo, waar we omhoog liepen het park in. Vanaf daar heb je een mooi uitzicht over Rome. Na een hele tijd lopen door het park, zijn we ergens maar een tram ingegaan. Op die manier konden we gelijk veel zien van een stuk van de stad. Het was wel vreemd, want ineens moesten we overstappen op een bus die verder naar de eindbestemming zou gaan. In Rome moet je altijd maar afwachten met de bus, want als de chauffeur pauze neemt kan dat ook best heel lang zijn. Pas toen de bus propvol zat met een hele club toeristen, kwam er iemand van het pauzerende groepje chauffeurs op zijn gemak eraan. Na even zoeken, kwamen we eindelijk uit in het stuk van Trastevere wat ik nog wilde zien. Er waren leuke kleine straatjes, met huizen in allerlei kleuren en uiteindelijk kwamen we in een best toeristisch stuk. Later hebben we nog wat gelopen rond Campo dei Fiori, Piazza Navona en daar vlakbij in een klein straatje gegeten. Eindelijk weer eens een moot zalm, dat had ik tot nu toe in Rome alleen uit een blikje en gerookt op een stukje pizza op.

Zondag was er helaas veel regen. We hebben eerst maar uitgeslapen, daarna nog even in een bar gezeten en toen moest ik werken. Patrick kon voor de lunch ook mee-eten in de casa en gelijk eens kijken hoe alles er uitzag enzo. Oussama (kind van 7) wilde gelijk dat hij hem ging voorlezen. Dat was wel grappig omdat Oussama door zijn beperking al niet zo goed is te verstaan en Patrick wilde ook nog proberen om het Italiaans te snappen. Gelukkig kon ik of een collega er wel wijs uit worden. Hij wilde graag dat Patrick een boek over Jezus voor ging lezen. Bij elke pagina vroeg hij waar Jezus op het plaatje stond, waar zijn vader was en hij noemde ook wanneer de bladzijde kon worden omgeslagen. Terwijl ik aan het werk was, ging Patrick nog Rome in om enkele musea te bezoeken. Toevallig was het week van de cultuur, dan zijn al de openbare musea gratis. Na het werken bleef Patrick ook voor het avondeten. Hij vond het toch wel even wennen om met al die kinderen erbij te eten. Dan begint weer iemand te huilen, te rochelen of vraagt een kind op een andere manier om aandacht. De kinderen eten altijd wel eerder, maar tijdens het eten zitten ze wel in de kamer als ze niet slapen.

Maandag ochtend moest ik weer werken en ging Patrick het Vaticaan museum bezoeken. Daarrna hebben we 's middags gezelllig door het centrum van Rome gelopen. We hebben weer heerlijk gegeten (tegenover theatro Argentina), ik nam alweer een pizza. Erna hebben we op de Campo dei Fiori (plein met allemaal cafeetjes/restaurantjes) in een leuke bar wat gedronken. Daarbij kon je gelijk gebruik maken van het gratis hapjes buffet. Als we dat hadden geweten hadden we niet ervoor zo uitgebreid gegeten, je kon namelijk heel veel goed belegde stokbroodjes erbij pakken.

Dinsdag was ik gelukkig vrij zodat Patrick en ik samen veel konden doen. Het was nog steeds culturele week, dus daar hebben we wel gebruik van gemaakt natuurlijk. We hebben eerst een museum/ruïne (mercato traiano: oud winkelcentrum) bezocht. Hierna gingen we bij de Fora Imperali een kaartje halen zodat we erna gelijk ook de Palatijn en het Colosseum gratis in zouden kunnen. Toen we eerder in Rome waren konden we de fora nog gratis bekijken. Het zag er nu minder leuk uit met overal hekken omheen. De Palatijn was wel aardig, maar ze hadden van mij de tuin wel wat beter kunnen onderhouden. Het colosseum vond ik eigenlijk toch niet zo groot toen ik er zelf in stond, maar Patrick vond het juist wel echt groot. 's Middags hebben we heerlijk gegeten (Angelo Napoli). Ik koos het opscheppen van één bord van het buffet. Dat bestond uit allemaal heerlijke groenten en aardappelgerechten. Omdat je maar 1 keer mocht opscheppen zag mijn bord er wel erg vol uit, de vrouw achter de kassa en haar zoontje zaten volgens mij ook al te kijken. Maargoed Patrick had gnocci (pastagerecht van aardappelmeel met tomatensaus) besteld en lustte er ook wel wat groenten bij.

Woensdag was ik ook vrij. Na ons ontbijt zijn we naar het museum Capitolini vertrokken. Helaas had ik een bus gekozen die de hele stad rondreed waardoor we erg lang onderweg waren. Na het museum hebben we in het centrum nog een pizza gegeten en erna was het tijd om terug naar de camping te gaan. Om 16:45u vertrok Patrick met een busjenaar het vliegveld en ik nam de bus weer terug naar de Casa. Toen ik terug kwam bleek er ineens een gezin nieuw te zijn. Een moeder, vader en 2 kinderen wonen voortaan ook in de casa. In het fotoalbum staan ook weer allemaal nieuwe plaatjes!