Hier dan mijn laatste verslag. Tevens zijn de laatste foto’s op de Picasa site te vinden. Inmiddels ben ik alweer meer dan een week thuis. Een wereld van verschil. In Rome was het altijd een drukte in huis met alle moeders, kinderen en mensen die er werkten en hier is het dan wel erg rustig. Wel even lekker, maar ook raar omdat het soms lijkt alsof ik helemaal niet ben weggeweest. Ik ben ook tussendoor nog 2 keer terug naar huis gegaan, maar nu ga ik dus echt niet meer terug naar Rome om mijn project af te maken.

Op zich had ik het tegen het einde ook wel gehad met het leven volgens de regels van het huis, het delen van een slaapkamer en de drukte met auto’s en toeristen in Rome. Ik ben goede vriendinnen geworden met de twee andere meisjes, maar het is natuurlijk niet altijd makkelijk om bijna nooit even een ruimte voor jezelf te hebben. Ook vond ik het soms lastig om met bepaalde moeders samen te leven die er woonden. Verder was het minder dat wij altijd met de moeders na het eten alles schoon moesten maken. Vaak hadden er wel 15 tot 20 mensen gegeten en dan ben je wel even bezig om af te ruimen, af te wassen/drogen en om alles te vegen, dweilen etc. De laatste tijd at ik dan ook vaak niet meer mee, dan at ik ergens anders of pakte ik snel wat uit de kast (wat eigenlijk niet mocht: of je eet mee of niet). Als je niet aan tafel verscheen dan hoefde je ook niet schoon te maken. Verder is Rome echt een hele mooi stad, maar het is minder leuk dat er zo vaak file is en dat er zoveel toeristen in het centrum voortschuifelen en voor dure prijzen zorgen. Het duurde ook meestal een hele tijd om je te verplaatsten met de bus.

De laatste dagen in Rome waren niet makkelijk omdat ik elke dag van mensen afscheid moest nemen en omdat ik wist dat ik zou vertrekken. Ik heb tot 1 dag voor vertrek nog gewerkt en de laatste dagen verder vooral vrienden bezocht, het centrum nog eens doorgelopen, terrasjes gepakt, cappuccino gedronken, ijsjes en andere lekkernijen gegeten. Op mijn dag van vertrek ben ik op piazza Venezia het momument Vittorio Emanuelle II op gegaan, waar je ongeveer op 40 meter hoogte over de hele stad kunt uitkijken. Dat had ik nog niet eerder gedaan omdat het er niet van was gekomen en ik het alleen wilde doen met een blauwe lucht om mooie foto’s te nemen van het uitzicht. Toevallig was het de laatste week in Rome net wat minder weer (na een maand zonder regen) met veel onweersbuien, maar de dag van mijn vertrek was het weer stralend weer. Het was wel duur om voor €7 met de lift omhoog te gaan, maar ik vond het toch wel een leuke manier om afscheid van Rome te nemen. Zo kon ik alles nog eens rustig overzien. Je kon ook met verrekijkers inzoomen op allerlei stukken, dat vond ik extra leuk. Ik kon bijvoorbeeld inzoomen op de koepel van de St. Pieterskerk en daar alle mensen op zien staan. Daar was ik zelf ook geweest. Ook kon je de mensen in het Colosseum zien lopen en heb ik weer heel wat nieuwe mooie bouwwerken ontdekt.

De laatste dag moest ik nog mijn koffer inpakken. Ik had al wel eens eerder alles er snel ingestopt om te wegen hoeveel kilo ik had, om te bepalen hoeveel souvenirs ik nog kon kopen. Dat bleek ik toch niet zo goed ingeschat te hebben, want uiteindelijk was mijn koffer toch 3 kilo te zwaar. Ik mocht 20 kilo mee. Toen heb ik maar want dingen achtergelaten zoals een nieuwe shampoofles, een handdoek, slippers en nog wat halve tubes crème. Toch scheelde dat nog maar 1 kilo, maar ik wist niks meer wat ik kon missen en ik moest ook naar het vliegveld toe. Met tranen in mijn ogen nam ik afscheid van iedereen en daar ging ik dan. Iemand bracht me met de auto naar de metro en mijn reis naar het vliegveld verliep voorspoedig. De balie om mijn koffer af te geven was al eerder open en gelukkig zei de medewerkster niets over bijbetalen voor extra gewicht. Anders was het €9 per kilo extra. Toen kon ik wel weer wat blijer kijken en trakteerde ik mezelf op een vegetarische lasagne. Hierna moest ik nog wel wat tijd volmaken tot het vliegtuig zou vertrekken dus ben ik wat winkeltjes binnen gegaan en heb ik nog een cappuccino gedronken (niet echt Italiaans na het avondeten, maar nu ik weg ging kon het wel weer he… ). Het was wel raar om ineens weer allemaal Nederlands te horen tijdens het wachten voor de gate. Mijn vlucht verliep voorspoedig en bij het vliegveld kwam Patrick me ophalen. Om nog een beetje in Italiaanse sferen te blijven hebben we thuis nog een Italiaanse film gekeken.

Ik kan terug kijken op een hele mooie ervaring om nooit te vergeten!